ဆြမ္းေတာ္စြန္႔စာကို စားအပ္၊ မစားအပ္

 

ၿပီးခဲ့ေသာ တန္ေဆာင္မုန္းလ ျပည့္ေန႔က ျဖစ္ပါသည္။

ကြ်န္မသည္ ဘုရားရွင္အား ပန္း၊ ေရခ်မ္း၊   ဆီမီးမ်ား လွဴဒါန္းရန္ ျပင္ဆင္ ေနခ်ိန္ျဖစ္ေလသည္။

ထိုတန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန႔ သည္ အဘမင္းသိခၤ ရွိစဥ္ကတည္းက က်င္းပခဲ့သည့္ ေဆးေပါင္းခပြဲေတာ္ကို ဆရာဇင္ေယာ္နီ ဦးေဆာင္လ်က္ ေရႊေပၚ ကြ်န္းေက်ာင္းရွိ အဘမင္းသိခၤ တန္ေဆာင္းတြင္ က်င္းပရန္ အေျပးအလႊား အလုပ္မ်ားေနၾကခ်ိန္ ျဖစ္ေလသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ မနက္ခပ္ေစာေစာ ကပင္ အိမ္ဘုရား၌ လွဴဖြယ္၊ ျပဳဖြယ္ ကိစၥမ်ားအား ခပ္သြက္သြက္ပင္ လုပ္ ေဆာင္ေနရသည္ျဖစ္ရာ သမီးျဖစ္သူ အားလည္း အလုပ္တြင္ ဝိုင္းကူညီပါရန္ စည္း႐ံုးထားရ ေလသည္။

ကြ်န္မသည္ ထိုသို႔ဘုရားရွင္အား လွဴဒါန္းရန္ သစ္သီးမ်ားအား ေရေဆး သန္႔စင္၍ ဆြမ္းပြဲမ်ား ျပင္ခ်ိန္တြင္ ကိုးႏွစ္ ခန္႔ရွိေသးေသာ သမီးျဖစ္သူက တတ္စြမ္း သမွ် ဝိုင္းကူရင္း –

“ေမေမ စပ်စ္သီးေတြက အခ်ိဳ သီးလား။ ဟိုတစ္ခါ ဆြမ္းေတာ္က စြန္႔တဲ့ ပ်ားလိေမၼာ္ကေတာ့ ခ်ဥ္တယ္ေနာ္”

စ သည္ျဖင့္ စကားဆိုေလသည္။ ထိုအခါ ကြ်န္မက –

“သမီးကို ေျပာထားရဦးမယ္။ ဘုရားဆြမ္း ေတာ္စြန္႔တာကို စားရင္ ဘုရားေဝယ်ာဝစၥကို ဝိုင္းလုပ္ရတယ္။ အဲဒီလိုမလုပ္ဘဲ ဆြမ္းေတာ္စာကို မစားေကာင္းဘူး”ဟု ေျပာလိုက္လွ်င္ သမီးက

“သမီးလည္း အဲဒါကိုပဲ ေမးခ်င္ ေနတာ။ ဟိုေန႔က ေက်ာင္းကို အသီးေတြ ထည့္သြားတယ္ေလ။ သူငယ္ခ်င္းေတြကို လည္း သမီးက ေကြ်းတာေပါ့။ ဆြမ္းေတာ္ စြန္႔တာေတြကို ထည့္လာတာလို႔ ေျပာ ျပေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေျပာ တယ္။ ဆြမ္းေတာ္စာကို မစားေကာင္းဘူးတဲ့။ တစ္ေယာက္ကေတာ့ ဆြမ္းေတာ္စာ စားရင္ ဥာဏ္ေကာင္းတယ္တဲ့။ ေနာက္ တစ္ေယာက္ကလည္း ေျပာျပန္တယ္ ဆြမ္းေတာ္စာစားရင္ ဥာဏ္ထိုင္းတယ္တဲ့။ တစ္ေယာက္က ေျပာျပန္တာကေတာ့ သူတို႔အိမ္မွာေတာ့ ဆြမ္းေတာ္စာကို စြန္႔ၿပီးရင္ အိမ္ေရွ႕က သစ္ပင္ေထာင့္မွာ ငွက္ေတြကို ေကြ်းတာတဲ့။ အမ်ိဳးစံုေတြ ေျပာ ၾကတာေပါ့ေမေမရယ္။ အဲဒီစကားေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး သမီး ရွင္းရွင္းလင္းလင္း မွတ္လို႔ရေအာင္ ေမေမသိတာေလးရွိရင္ ေျပာျပပါ့လား” ဟု ေျပာေလရာ ကြ်န္မ လည္း ဖတ္မွတ္ဖူးေသာ တည္ေတာ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ စာေပမ်ားထဲမွ ဆြမ္းေတာ္စာႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ အ ေၾကာင္းအရာမ်ားအား သတိရမိေလ ေတာ့သည္။

သို႔ရာတြင္ အလုပ္မ်ား ေနခ်ိန္ျဖစ္ ၍ ညမွသာ ေျပာျပႏိုင္မည့္အေၾကာင္း သမီးအား ေဖ်ာင္းဖ်ရင္း စကားရပ္ခဲ့ရ ေလသည္။

ထိုေန႔ညက ေဆးေပါင္းခပြဲေတာ္ သည္ ည ၇ နာရီခန္႔တြင္ ၿပီးစီးခဲ့ေသာ္ လည္း ပစၥည္းမ်ားသိမ္းဆည္းၾကရင္းျဖင့္ ညဆယ္နာရီေက်ာ္မွ အိမ္သို႔ျပန္ ေရာက္ ခဲ့ေလသည္။ သမီးသည္ သိခ်င္ေနေသာ အေၾကာင္းအရာရွိသျဖင့္ ကြ်န္မအား ေစာင့္ဆိုင္းေနဟန္ ရွိေလသည္။ ထို႔ ေၾကာင့္ ကြ်န္မလည္း သမီးအား ဆြမ္း ေတာ္စာႏွင့္ ပတ္သက္သည့္အေၾကာင္း အရာမ်ားအား မွတ္သားမိသမွ် ေအာက္ ပါအတိုင္းရွင္းျပျဖစ္ခဲ့ပါေလေတာ့သည္။

ဆြမ္းေတာ္စာ စားတာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး မဟာရာဇဝင္ေတာ္ႀကီးမွာ ဒီလို ဆိုသတဲ့။ ပုဂံျပည္မွာ အေနာ္ရထာမင္း မတိုင္မီက အရည္းႀကီးရဟန္းမ်ား လႊမ္း မိုးခဲ့တယ္လို႔ ဆိုတယ္။

တစ္ရက္မွာ သထံုျပည္က ရဟႏၱာ ရွင္အရဟံဟာ ပုဂံျပည္ကို ၾကြလာသတဲ့။ အေနာ္ရထာမင္းႀကီးဟာ ရွင္အရဟံကို အလြန္ၾကည္ညိဳတဲ့အ တြက္ ရွင္အရဟံရဲ႕အမိန္႔အတိုင္း ပိဋကတ္သံုးပံုနဲ႔ ဓာတ္ေတာ္ေမြေတာ္ေတြကို သထံု မႏူဟာမင္းထံ ေတာင္းခံေစတယ္။ မႏူဟာမင္းဟာ ထိပါးလိုေသာစိတ္နဲ႔ ပိဋ ကတ္ေတာ္နဲ႔ ဓာတ္ေတာ္ေတြကို မေပးဘဲ မေခ်မငံ ေျပာဆိုလိုက္သတဲ့။

အဲဒီလို မေခ်မခံေျပာဆိုမႈေၾကာင့္ အေနာ္ရထာမင္းဟာ သထံုျပည္ကို အလံုးအရင္းနဲ႔ ခ်ီတက္ၿပီး မင္းနဲ႔တကြ သိမ္း ပိုက္ေတာ္မူလိုက္သတဲ့။ ပုဂံကို ျပန္ ေရာက္တဲ့အခါ သထံုက ပါလာခဲ့တဲ့သူရဲ ေကာင္းေတြ ပညာသည္ေတြကို အသီး သီး အစုအကြက္ခ်ၿပီး ေနေစတယ္။ မႏူ ဟာမင္းကိုေတာ့ ျမင္းကပါအရပ္မွာ အ လုပ္အေကြ်းနဲ႔တကြ ခ်ထားတယ္။

မႏူဟာမင္းဟာ စကားေျပာရင္ ခံတြင္းက စက္ေျပာင္ေျပာင္ အေရာင္ ထြက္သတဲ့ အေနာ္ရထာမင္းထံ မႏူဟာ မင္းလာေရာက္ဦးခ်တဲ့အခါ ၾကက္သီး ေမြးညႇင္းထၿပီး ထိတ္တလန္႔လန္႔ ျဖစ္ရ သတဲ့။ ဒါေၾကာင့္ မႏူဟာမင္းရဲ႕ ဘုန္းတန္ ခိုးအာႏုေဘာ္ ညံ့ဖ်င္းသြားေအာင္ မေနာ လင္ဗန္းမွာ စားေတာ္ကိုျပင္ ဘုရားမွာ တင္ၿပီးမွ မႏူဟာမင္းကို အဲဒီဆြမ္းေတာ္ စာကို ေကြ်းေစသတဲ့။ ရက္အေတာ္ၾကာ လာခဲ့ေတာ့ မႏူဟာမင္းရဲ႕ စက္အေရာင္ ဟာ သံသရာက်င္လည္သေရြ႕ သူႏိုင္ သည္ကို မျဖစ္ရလိုလို႔ ဆုေတာင္းရင္း ယခုမႏူဟာဘုရားကို တည္ထားၿပီး သူ႕ ကိုယ္သူ လုပ္ႀကံသြားတယ္လို႔ ရာဇဝင္ မွာဆိုတယ္။ အဲဒီသမိုင္းေၾကာင္းကို စြဲၿပီး ဆြမ္းေတာ္စာ မစားေကာင္းဘူးဆိုတဲ့ စကားရပ္ျဖစ္လာတာ ျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႔ ဆိုတယ္။

အမွန္တကယ္ေတာ့ မႏူဟာမင္း ဟာ ႐ိုး႐ိုး ဆြမ္းေတာ္စာစားလို႔ ဘုန္း တန္ခိုး ညံ့သြားတာမဟုတ္ပါဘူး။ ေခြးစာ က်ီးစာ ထည့္ေကြ်းတဲ့ သင္ပုတ္ခြက္ေပၚကို ဆြမ္းေတာ္စာကို စြန္႔ၿပီးမွ မေနာ လင္ဗန္းထဲ ျပန္ထည့္ေကြ်းတဲ့အစာကို စားလို႔ ဘုန္းတန္ခိုးညံ့သြားတာ ျဖစ္တယ္ လို႔ဆိုတယ္။

အသေရမဲ့တဲ့ သင္ပုတ္ခြက္ထဲ ကို စြန္႔လိုက္တဲ့ ဆြမ္းေတာ္စာကို ျပန္ယူ ေကြ်းလို႔ ဘုန္းတန္ခိုးညံ့သြားတာ ျဖစ္ႏိုင္ တယ္လို႔ဆိုတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ရင္လည္း ဆြမ္းေတာ္စာ စားၿပီး ဗုဒၶေဝယ်ာဝစၥျပဳ လုပ္လို႔ ဘုန္းတန္ခိုးညံ့သြားတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ႐ိုး႐ိုး ဆြမ္းေတာ္စာစား႐ံုနဲ႔ ေတာ့ ဥာဏ္ေကာင္းမေကာင္း မဆိုလို ေသာ္လည္း ဘာမွ်လည္း ျဖစ္ဖြယ္မရွိဘူး လို႔ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးရဲ႕ စာေပထဲမွာ မွတ္သားရတယ္”ဟု ရွင္းျပလိုက္ရာ သမီးလည္း အတန္အသင့္ ေက်နပ္ ေသာ အမူအရာကို ျပရင္း ေနာက္ထပ္ ေမးခြန္းတစ္ခုသို႔ ဆက္ရန္ဟန္ ျပင္လိုက္ ေလရာ ကြ်န္မလည္း လက္ကာျပရင္း

“ေတာ္ၿပီသမီးေရ …ေမေမလည္း ပင္ပန္းေနၿပီ …၊ ေနာက္ေန႔မွပဲ ဆက္ၿပီး ေျပာျပမယ္ေနာ္” ဟု စကားစ ျဖတ္၍ တစ္ခန္းရပ္ခဲ့ပါေလေတာ့သည္။

 

ဇင္လဲ့ရည္ႏြယ္

Comments

comments

Post Author: manawmaya