အရွင္သာရိပုတၱရာ၏ေနာက္ဆံုးခရီး

အခါကား ေဂါတမျမတ္စြာဘုရားသည္ သာဝတၳိျပည္၊ ေဇတဝန္ေက်ာင္းေတာ္၌ သီတင္း သံုးေတာ္မူစဥ္ျဖစ္ေပသည္။ အရွင္သာရိပုတၲရာသည္ ဖလသမာပတ္မွ ထေတာ္မူၿပီးေသာအခ်ိန္တြင္ ေအာက္ပါအတိုင္း အႀကံျဖစ္ေတာ္မူ၏။

“ဘုရားသခင္တို႔သည္တည္း ေရွးဦးစြာ နိဗၺာန္ဝင္ကုန္သေလာ။ အဂၢသာဝကတို႔သည္တည္း ေရွးဦးစြာ နိဗၺာန္ဝင္ကုန္သေလာ”

ထိုအခါ အဂၢသာဝကတို႔သည္ ေရွးဦးစြာ ပရိနိဗၺာန္ျပဳကုန္သည္ဟုသိ၍ မိမိ၏ အာယုသခၤါရ  ကို ၾကည့္ေတာ္မူသည္။ “ခုနစ္ရက္အတြင္း၌သာ လွ်င္ ငါ၏ အာယုသခၤါရသည္ ျဖစ္လတၲံ႕”ဟု သိ၍ “အဘယ္အရပ္၌ ပရိနိဗၺာန္ျပဳရအံ့နည္း” ဟု ႀကံျပန္ သည္။ ထိုသို႔ႀကံၿပီးေနာက္ “ငါ၏ အမိသည္ ရဟႏၱာ ခုနစ္ေယာက္တို႔၏ မယ္ေတာ္ျဖစ္လ်က္ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာတို႔၌ မၾကည္ညိဳ၊ ထိုမယ္ေတာ္၏ မဂ္ဖိုလ္ရျခင္းအေၾကာင္း ရွိပါသေလာ”ဟု စူးစမ္း    ဆင္ျခင္ျပန္သည္။ ေသာတပတၲိဖိုလ္၌ ဥပနိႆယ ကို ျမင္သျဖင့္ “ငါ့မိခင္အား ငါမွတစ္ပါး အၿမိဳက္တရားကို ေပးအံ့ေသာသူ မရွိၿပီ။ ဤကိစၥ၌ ငါေၾကာင့္ ၾကမဲ့ ျဖစ္ေခ်အံ့။ အရွင္သာရိပုတၲရာသည္ တစ္ပါးေသာ သူတို႔၏ ကိုးကြယ္ရာသာ ျဖစ္ႏိုင္သည္။ မယ္ေတာ္၏ မွားေသာ အယူဝါဒကို ပယ္ျခင္းငွာ  မတတ္ႏိုင္ေလဟု အမ်ားပင္ထင္ၾကကုန္လတၲံ႕။ ထို႔ေၾကာင့္မယ္ေတာ္၏ မိစၦာဝါဒကို ကင္းစိမ့္ေသာငွာ ငါဖြားရာ တိုက္ခန္း၌ပင္ ပရိနိဗၺာန္ျပဳအံ့” ႀကံစည္ ဆံုးျဖတ္ေလသည္။

“ယေန႔ပင္လွ်င္ ဘုရားရွင္ကို ခြင့္ေတာင္း၍ ထြက္ေတာ့အံ့”ဟု ႏွလံုးျပဳလ်က္၊ ညီေတာ္ စုႏၵကို ေခၚ၍ ေအာက္ပါအတိုင္း ဆိုသည္။

“ငါ့ရွင္စုႏၵ …မိဘတို႔ရြာသို႔ သြားၾကကုန္အံ့။ ရဟန္းငါးရာတို႔အား အမွတ္သညာကို ေပးေလာ့” အရွင္စုႏၵလည္း အရွင္သာရိပုတၲရာ၏ တပည့္ငါးရာ တို႔အား “အရွင္တို႔ သပိတ္၊ သကၤန္းတို႔ကို ေဆာင္၍ လာလတ္ကုန္ေလာ့၊ အရွင္သာရိပုတၲရာသည္ နာဠကရြာသို႔ ၾကြေတာ္မူလို၏”ဟု ႏိႈးေဆာ္လိုက္ေလသည္။ ငါးရာေသာ ရဟန္းတို႔သည္လည္း သပိတ္ သကၤန္းျပင္ဆင္လ်က္ အရွင္သာရိပုတၲရာ၏ထံေတာ္သို႔ ကပ္ၾကကုန္၏။

အရွင္သာရိပုတၲရာလည္း ထိုရဟန္းငါးရာ ၿခံရံလ်က္ ဘုရားရွင္ထံသို႔ကပ္ၿပီးေသာ္ ေအာက္ပါ အတိုင္း ေလွ်ာက္ေတာ္မူ၏။

“ဘုန္းေတာ္ႀကီးေသာ ျမတ္စြာဘုရား … တပည့္ေတာ္အား ခြင့္ျပဳေတာ္မူပါ။ တပည့္ေတာ္သည္ အာယုသခၤါရလႊတ္ခ်ိန္တန္ပါၿပီ”

ဘုရားရွင္က “ခ်စ္သား သာရိပုတၲရာ သင္ အဘယ္အရပ္၌ ပရိနိဗၺာန္ျပဳအံ့နည္း”ဟု ေမးေတာ္မူ၏။ “အရွင္ဘုရား …မာဂဓရာဇ္တိုင္း နာဠကရြာ၌ ကြ်ႏု္ပ္ကို ဖြားျမင္ရာျဖစ္ေသာ တိုက္ခန္း၌  ပရိနိဗၺာန္ျပဳပါအံ့”ဟု ေလွ်ာက္ေလသည္။ ဘုရားရွင္က လည္း ေအာက္ပါအတိုင္း မိန္႔ေတာ္မူေလသည္။

“ခ်စ္သား သာရိပုတၲရာ၊ သင္၏ ပရိနိဗၺာန္ ဝင္ရာကို သင္သာ သိႏိုင္သည္။ သင္၏တပည့္ႀကီး တပည့္ငယ္တို႔သည္ သင္ကဲ့သို႔ေသာ ဆရာကို ဖူး ျမင္ရျခင္းငွာလည္းေကာင္း၊ ဆည္းကပ္ရျခင္းငွာ လည္းေကာင္း အလြန္ရခဲ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ တရား ေဟာဦးေလာ့”

ထိုအခါ အရွင္သာရိပုတၲရာသည္ အထူးထူးေသာ တန္ခိုးဖန္ဆင္းျခင္းကိုျပဳ၍ လူရဟန္းအေပါင္းတို႔အား တရားေဟာျပေလသည္။ ထိုအခါ သာဝတၲိ ျပည္အလံုးသည္ ႐ုန္းရင္းခတ္မွ် စည္းေဝးၾကကုန္၏။

အရွင္သာရိပုတၲရာသည္ ေကာင္းကင္မွ ဆင္းသက္၍ ဘုရားရွင္၏ ေျခေတာ္ရင္း၌ ဦးတိုက္ၿပီးလွ်င္ “အရွင္ဘုရား …တပည့္ေတာ္သြားပါေတာ့အံ့”ဟု ေလွ်ာက္ေလသည္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္   ဂႏၶကုဋိတိုက္၏အပါး ပတၲျမားစီေသာ အင္းပ်ဥ္ ထက္၌ ရပ္ေတာ္မူစဥ္ အရွင္သာရိပုတၲရာလည္း လက္ယာရစ္သံုးႀကိမ္လည္၍ ရွိခိုးၿပီးေသာ္ ေအာက္ပါ အတိုင္း ေလွ်ာက္ထားေတာ္မူသည္။

“ဘုန္းေတာ္ႀကိးေသာ ျမတ္စြာဘုရား … ဤကမၻာမွ ျပန္၍ ေရေသာ္၊ တစ္သေခ်ၤႏွင့္ ကမၻာ တစ္သိန္း၏ အထက္၌ မေနာမဒႆီ ဘုရားရွင္၏ စက္ျပင္ေတာ္ရင္း၌ ဝပ္၍ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ကို ဖူးျမင္   ရေၾကာင္းျဖင့္ တပည့္ေတာ္ ဆုေတာင္းခဲ့ဖူးပါသည္။ ေကာင္းေသာဆုသည္ ယခုျပည့္ဝ၍ အရွင္ျမတ္ကို ဖူးျမင္ရေပၿပီ။ တရားရသကို ေသာက္ရေပၿပီ။ ဤ ယခု ဖူးျမင္ရျခင္းသည္ကား၊ အဆံုးစြန္ေသာ ဖူးျမင္ ျခင္းပါတည္း။ ယေန႔မွ ခုနစ္ရက္လြန္လွ်င္ ေလးလံ စြာေသာ ခႏၶာဝန္ကို တပည့္ေတာ္ ခ်ပါေတာ့မည္”

ထို႔ေနာက္ ဘုရားရွင္ျမင္ေလာက္သမွ် ဌာနတိုင္ေအာင္ ေနာက္ဆုတ္သာ ၾကြေလ၍ နာဠကရြာသို႔ ႐ႈျြကေတာ္မူ၏။ ထိုအခါ မဟာပထဝီေျမႀကီး သည္ ျပင္းစြာ တုန္လႈပ္ေလေပသည္။ ဘုရားသခင္၏ မိန္႔ၾကားခ်က္အေပၚ ရဟန္းတို႔သည္လည္း ဟစ္ေၾကြးငိုယိုကာ အရွင္သာရိပုတၲရာ၏ ေနာက္ေတာ္သို႔ လိုက္ပါၾက ကုန္၏။

အရွင္သာရိပုတၲရာလည္း ၿမိဳ႕၏ ဥပစာ အလြန္၌ရပ္ေတာ္မူ၍ လူ၊ ရွင္၊ ရဟန္းအေပါင္းတို႔အား “သင္တို႔သည္ ဘုရား သခင္ကိုလည္း မေမ့ကုန္လင့္၊ သခၤါရတရား တို႔၏ ျဖစ္တတ္ပ်က္တတ္ေသာ သေဘာရွိ ေသာ အျဖစ္ကိုလည္း မေမ့ေစကုန္လင့္” ဟု ဩဝါဒ ေပး၍ ျပန္ၾကေစ၏။ အစဥ္သျဖင့္ ၾကြေတာ္မူ၏။ ခရီးအၾကား၌ လူတို႔အား တရားေဟာေတာ္မူ၏။ ခုနစ္ရက္ၾကာေသာ္ ညခ်မ္းအခါ၌ နာဠကရြာသို႔ ေရာက္၍ ရြာတံခါးအနီး၊ ပေညာင္ပင္ႀကီး၏အရင္း၌ ရပ္ေတာ္မူ၏။

ထိုအခ်ိန္တြင္ အရွင္သာရိပုတၲရာ၏ တူျဖစ္ ေသာ ဥပေရဝတသည္ ရြာ၏အပသို႔ ထြက္လာ သည္ႏွင့္ အရွင္သာရိပုတၲရာကို ျမင္ေတြ႕ေလသည္။  အရွင္သာရိပုတၲရာကိုျမင္လွ်င္ ရွိခိုးလ်က္ ရပ္၏။ အရွင္ သာရိပုတၲရာသည္ ဥပေရဝတကို ေခၚ၍ မိခင္၏ သတင္းကို စံုစမ္းၿပီးေနာက္ “မိခင္၏ အိမ္၌ ညဥ့္က်ိန္းဝပ္လို၍ လာသည္။ ဖြားရာတိုက္ခန္းကို သုတ္သင္ျပင္ဆင္ေလာ့။ ငါးရာေသာ ရဟန္းတို႔၏ ေနရာကိုလည္း ျပင္ဆင္ေလာ့”ဟုဆို၍ ေစလိုက္ေလသည္။

ဥပေရဝတသည္ အဘြားအိမ္သို႔ သြား၍ အက်ိဳး အေၾကာင္း ေျပာၾကားေလသည္။ အဘြားျဖစ္ေသာ ႐ူပသာရီပုေဏၰးမလည္း ေအာက္ပါအတိုင္း ေတြးေတာျမည္တမ္းေလသည္။

“ဤမွ်ေလာက္ေသာ ရဟန္းတို႔၏ ေနရာ ကို ဘယ္မွာ သုတ္သင္ရအံ့နည္း၊ ငယ္ရြယ္ပ်ိဳမ်စ္ေသာအခါက ရဟန္းျပဳ၍ ယခုႀကီးရင့္ေသာအခါမွ လူထြက္ျခင္းကို အလိုရွိျပန္ေလသေလာ” ယင္းသို႔ ျမည္တမ္းေသာ္လည္း ဖြားရာတိုက္ခန္းကိုလည္း ေကာင္း၊ ငါးရာေသာ ရဟန္းတို႔၏ေနရာကိုလည္း ေကာင္း ျပဳျပင္၍ ဆီမီးတိုင္မ်ားကို ထြန္းညႇိထား သည္။ အရွင္သာရိပုတၲရာ ျြကလာေသာအခါတြင္ အရွင္သာရိပုတၲရာသည္ ဖြားရာတိုက္ခန္းသို႔ဝင္၍ ရဟန္းငါးရာတို႔ကို အသင့္ျပင္ထားေသာေနရာ မ်ားသို႔ လႊတ္လိုက္၏။ မိမိ၏အနီး၌ ညီေတာ္စုႏၵႏွင့္ မယ္ ေတာ္ ပုေဏၰးမတို႔သာလွ်င္ ရွိေစသည္။

ရဟန္းတို႔သြား၍ မၾကာမီပင္ အရွင္သာရိ ပုတၲရာသည္ ၾကမ္းတမ္းေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာ ေသြး အန္ေသာေဝဒနာကို ခံစားရေတာ့သည္။ ညီေတာ္ စုႏၵသည္ ခြက္ႀကီးခြက္ငယ္တို႔ျဖင့္ အလဲလွယ္ခံ၍ သြန္၏။ ခံေသာ ခြက္ႏွင့္ မဆန္႔ႏိုင္ေအာင္ ရွိေခ်ေတာ့သည္။ ေဝဒနာကို အာ႐ံုမျပဳဘဲ သည္းခံပါေသာ္လည္း ေရပြက္မႈတ္သကဲ့သို႔ တ႐ႈပ္႐ႈပ္ ပ်ိဳ႕အန္ေတာ္မူသည္။

“ငါ့သား၏ျဖစ္အင္ကို မိခင္ မျမင္ဝံ့ၿပီ” ဟု ေျပာဆိုၿပီး ရင္ကို တီးလ်က္ မယ္ေတာ္ပုေဏၰးမသည္ တံခါးကို မွီ၍ ရပ္ေနရသည္။

စတုမဟာရာဇ္နတ္မင္းတို႔သည္လည္းေကာင္း၊ သိၾကားမင္းသည္လည္းေကာင္း၊ သုယာမနတ္မင္း၊ စူဠရသနတ္မင္း၊ ျဗဟၼာမင္းတို႔သည္လည္းေကာင္း၊ အရွင္သာရိပုတၲရာအနီးအနားသို႔ လုပ္ေကြ်းျခင္းငွာ လာၾကကုန္၏။ အရွင္သာရိပုတၲရာလည္း “ငါ့အား လုပ္ေကြ်းသူရွိၿပီ။ သြားၾကကုန္ေလာ့”ဟုဆို၍ လႊတ္ လိုက္ေလေတာ့သည္။ မယ္ေတာ္ ပုေဏၰးမမွာမူ အရွင္စုႏၵ၏ ေျပာျပခ်က္အရ အက်ိဳးအေၾကာင္း သိရွိရၿပီး တအံ့တဩျဖစ္လ်က္ ရွိေတာ့သည္။ ထို႔ေနာက္ သားေတာ္ အရွင္သာရိပုတၲရာအနီးသို႔ သြား၏။ ခ်စ္သားကို ဖူးျမင္ျခင္းငွာႏွင့္ ေရာဂါအေျခ အေနကို သိရွိရန္ ျဖစ္ေပသည္။ ကိုယ္အေရာင္အဝါျဖင့္ တင့္တယ္စြာျဖင့္ ေရာက္လာသူတို႔၏ အေၾကာင္းကို သိလိုေသာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ေပသည္။ အက်ိဳး အေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားေမးျမန္း၍ သိေလေသာအခါ “ငါ့သား၏ ဘုန္းအာႏုေဘာ္သည္ ႀကီးျမတ္ေလစြ။ ငါ့သား၏ ဆရာျဖစ္ေသာ ဘုရားသခင္၏ တန္ခိုးအာႏုေဘာ္မွာ အဘယ္ဆိုဖြယ္ရာ ရွိေတာ့အံ့နည္း”ဟု ႀကံမိ၏။ ငါးရပ္ေသာ ပီတိတို႔သည္၊ ကိုယ္အလံုးကို ပ်ံ႕ႏွံ႔ေလေတာ့သည္။ အရွင္သာရိ ပုတၲရာလည္း ေအာက္ပါအတိုင္း ႀကံ၏။

“ငါ၏မယ္ေတာ္အား မ်ားစြာေသာ ႏွစ္သက္  ဝမ္းေျမာက္ျခင္း ျဖစ္ၿပီ။ ဤယခုအခါ၌ တရားေဟာ ျခင္းငွာသင့္ၿပီ”

ထို႔ေနာက္ အရွင္သာရိပုတၲရာသည္ မိခင္ ျဖစ္သူ ႐ူပသာရီမယ္ေတာ္ (ပုေဏၰးမႀကီး) အား ေအာက္ပါအတိုင္း ဆက္၍ ေဟာေတာ္မူသည္။

“မယ္ေတာ္ … ငါ၏ဆရာျမတ္စြာဘုရားသည္ ဖြားေတာ္မူေသာ အခါ၌လည္းေကာင္း၊ ဓမၼစၾကာ တရားေဟာေတာ္မူေသာအခါ၌လည္းေကာင္း၊ တစ္ေသာင္းေသာ ေလာကဓာတ္ကို ပဲ့တင္ထပ္မွ် တုန္လႈပ္သည္။ သီလ၊ ပညာ၊ သမာဓိအရာ၌လည္း ဘုရားသခင္ႏွင့္ တူသူမရွိၿပီ။ ဣတိပိေသာအစရွိေသာ ဂုဏ္ေက်းဇူးအေပါင္းႏွင့္ ျပည့္စံုေတာ္မူ၏။

မယ္ေတာ္႐ူပသာရီပုေဏၰးမသည္ ခ်စ္လွစြာေသာ သား၏တရားေဒသနာအဆံုး၌ ေသာတာ ပတၲိဖိုလ္၌ တည္ေလသည္။ ထို႔ျပင္ “ခ်စ္သား အဘယ္ေၾကာင့္ ဤသို႔သေဘာရွိေသာ အၿမိဳက္တရားမည္သည္ကို ငါ့အားဤမွ်ေသာ ကာလတိုင္ တိုင္ မေဟာၾကားဘဲ ေနဘိသနည္း”ဟု ဆိုေလ၏။

အရွင္သာရိပုတၲရာလည္း “ယခုအခါ ငါ၏  အဆင္းအသေရကို ေဆာင္တတ္ေသာ မယ္ေတာ္ အား ႏို႔ဖိုးေက်းဇူးကို ဆပ္အပ္ေလၿပီ။ ဤမွ်ျဖင့္ ၿပီးေစေတာ့အံ့”ဟုႀကံ၍ “ဒကာမႀကီး သြားဦးေတာ့” ဟုဆို၍ မယ္ေတာ္ကို လႊတ္လိုက္၏။

ထို႔ေနာက္ “ငါ့ညီ၊ စုႏၵ အခါတန္ၿပီေလာ”ဟု    ေမး၏။ “အရွင္ဘုရား မိုးေသာက္အားႀကီးရွိၿပီ”ဟု    ေလွ်ာက္ေလေသာ္ “ငါ့ညီစုႏၵ ငါ့ကိုထူေလာ့”ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။ အရွင္စုႏၵသည္ အရွင္သာရိပုတၲရာ ကို ထိုင္လ်က္ေနေစ၏။ အရွင္သာရိပုတၲရာလည္း ရဟန္းတို႔ကို ေခၚေတာ္မူ၍ ေအာ္ပါအတိုင္း မိန္႔ ေတာ္မူ၏။

“ငါ့ရွင္တို႔ ေလးဆယ့္ေလးႏွစ္ပတ္လံုး ငါႏွင့္ အတူတကြ သြားလာၾကကုန္ေသာ သင္တို႔အား ငါ၏ ကိုယ္၌ျဖစ္ေသာ အမႈ၊ ဝစီကံေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ အမႈကို မႏွစ္သက္ကုန္အံ့။ ထိုအမႈကို သည္းခံၾကပါကုန္ေလာ့”

တပည့္တို႔ကလည္း ေအာက္ပါအတိုင္း ေလွ်ာက္ထားၾကကုန္၏။

“အရွင္ဘုရား ဤမွ်ေလာက္ေသာ ကာလ ပတ္လံုး အရွင္၌ အကြ်ႏု္ပ္တို႔ မႏွစ္သက္ဖြယ္ မည္ သည္မရွိ။ အရွင္ဘုရားသာ တပည့္ေတာ္တို႔အား သည္းခံေတာ္မူပါ။ ကံသံုးပါးျဖင့္ ကန္ေတာ့ပါ၏”

အရွင္သာရိပုတၲရာသည္ တန္ေဆာင္မုန္း လျပည့္ေန႔ညခ်မ္းအခ်ိန္တြင္ မယ္ေတာ္အိမ္ခန္းတိုက္ သို႔ ေရာက္ေတာ္မူ၍ ထိုညဥ့္၌ ျပင္းျပစြာေသာ ေရာဂါ ေဝဒနာကို ခံစားရ၏။ ထိုညဥ့္မိုးေသာက္ယံတြင္ ေခါမ သကၤန္းကို ဝတ္႐ံုေတာ္မူ၍ လက္ယာနံပါးျဖင့္ေလ်ာင္းလ်က္ ဈာန္သမာပတ္၊ ဖလသမာပတ္ တို႔ကို မျပတ္ဝင္စားေတာ္မူလ်က္ စတုတၳဈာန္၏ အထြက္၌ ဝိပါတ္ကမၼဇ႐ုပ္ အၾကြင္းမရွိေသာ နိဗၺာန္ဓာတ္ျဖင့္ ပရိနိဗၺာန္ျပဳေတာ္မူ၏”

မယ္ေတာ္႐ူပသာရီလည္း မဟာပထဝီ လႈပ္ ေသာအခါ အနီးသို႔လာ၏။ “ငါ့သားႀကီး ဥပတိႆသည္ တစ္ခြန္းေသာစကားကိုမွ် မဆိုၿပီတကား” ဟု ညည္းတြား၏။ သားျဖစ္သူ အရွင္သာရိပုတၲရာသည္ ပရိနိဗၺာန္ခံယူၿပီးဟူေသာ အျပစ္ကို သိရွိေသာ အခါ သည္းစြာေသာ အသံကိုဟစ္၍ ေအာက္ပါအတိုင္း ငိုေျြကးေလေတာ့သတည္း။

“ခ်စ္သား ဥပတိႆ …ေရွးကာလငါ့အား ေက်းဇူးဂုဏ္အင္ကို မိခင္မသိရပါ။ ယခုမွသာ သိ လိုက္ပါေတာ့သည္။ စည္းစိမ္ဥစၥာ၊ မ်ားစပါလ်က္ သားရဟန္းကို အမြန္ထား၍ ဘုရားသခင္ႏွင့္တကြ  အသိန္းမကေသာ ရဟန္းသံဃာတို႔ကို မိခင္အိမ္မွာ တစ္ႀကိမ္မွ် စည္းေဝး၍ မလုပ္ေကၽြး မလွဴဒါန္းရပါေလ တစ္ထည္ေသာ သကၤန္းတစ္ေဆာင္ေသာ ရိပ္ဝွမ္းကိုမွ် မလွဴဒါန္းရပါေလ။

ေမာင္ဥာဏ္စိန္

က်မ္းကိုးစာရင္း

၁။ မာလာလကၤာရဝတၳဳေတာ္ႀကီး (ဒုတိယ  မဲထီး ဆရာေတာ္)

၂။ဇိနတၲပကာသနီက်မ္း(က်ီးသဲေလးထပ္ဆရာေတာ္)

 

Unicode Version

အခါကား ဂေါတမမြတ်စွာဘုရားသည် သာဝတ္ထိပြည်၊ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ သီတင်း သုံးတော်မူစဉ်ဖြစ်ပေသည်။ အရှင်သာရိပုတ္တရာသည် ဖလသမာပတ်မှ ထတော်မူပြီးသောအချိန်တွင် အောက်ပါအတိုင်း အကြံဖြစ်တော်မူ၏။

“ဘုရားသခင်တို့သည်တည်း ရှေးဦးစွာ နိဗ္ဗာန်ဝင်ကုန်သလော။ အဂ္ဂသာဝကတို့သည်တည်း ရှေးဦးစွာ နိဗ္ဗာန်ဝင်ကုန်သလော”

ထိုအခါ အဂ္ဂသာဝကတို့သည် ရှေးဦးစွာ ပရိနိဗ္ဗာန်ပြုကုန်သည်ဟုသိ၍ မိမိ၏ အာယုသင်္ခါရ  ကို ကြည့်တော်မူသည်။ “ခုနစ်ရက်အတွင်း၌သာ လျှင် ငါ၏ အာယုသင်္ခါရသည် ဖြစ်လတ္တံ့”ဟု သိ၍ “အဘယ်အရပ်၌ ပရိနိဗ္ဗာန်ပြုရအံ့နည်း” ဟု ကြံပြန် သည်။ ထိုသို့ကြံပြီးနောက် “ငါ၏ အမိသည် ရဟန္တာ ခုနစ်ယောက်တို့၏ မယ်တော်ဖြစ်လျက် ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာတို့၌ မကြည်ညို၊ ထိုမယ်တော်၏ မဂ်ဖိုလ်ရခြင်းအကြောင်း ရှိပါသလော”ဟု စူးစမ်း    ဆင်ခြင်ပြန်သည်။ သောတပတ္တိဖိုလ်၌ ဥပနိဿယ ကို မြင်သဖြင့် “ငါ့မိခင်အား ငါမှတစ်ပါး အမြိုက်တရားကို ပေးအံ့သောသူ မရှိပြီ။ ဤကိစ္စ၌ ငါကြောင့် ကြမဲ့ ဖြစ်ချေအံ့။ အရှင်သာရိပုတ္တရာသည် တစ်ပါးသော သူတို့၏ ကိုးကွယ်ရာသာ ဖြစ်နိုင်သည်။ မယ်တော်၏ မှားသော အယူဝါဒကို ပယ်ခြင်းငှာ  မတတ်နိုင်လေဟု အများပင်ထင်ကြကုန်လတ္တံ့။ ထို့ကြောင့်မယ်တော်၏ မိစ္ဆာဝါဒကို ကင်းစိမ့်သောငှာ ငါဖွားရာ တိုက်ခန်း၌ပင် ပရိနိဗ္ဗာန်ပြုအံ့” ကြံစည် ဆုံးဖြတ်လေသည်။

“ယနေ့ပင်လျှင် ဘုရားရှင်ကို ခွင့်တောင်း၍ ထွက်တော့အံ့”ဟု နှလုံးပြုလျက်၊ ညီတော် စုန္ဒကို ခေါ်၍ အောက်ပါအတိုင်း ဆိုသည်။

“ငါ့ရှင်စုန္ဒ …မိဘတို့ရွာသို့ သွားကြကုန်အံ့။ ရဟန်းငါးရာတို့အား အမှတ်သညာကို ပေးလော့” အရှင်စုန္ဒလည်း အရှင်သာရိပုတ္တရာ၏ တပည့်ငါးရာ တို့အား “အရှင်တို့ သပိတ်၊ သင်္ကန်းတို့ကို ဆောင်၍ လာလတ်ကုန်လော့၊ အရှင်သာရိပုတ္တရာသည် နာဠကရွာသို့ ကြွတော်မူလို၏”ဟု နှိုးဆော်လိုက်လေသည်။ ငါးရာသော ရဟန်းတို့သည်လည်း သပိတ် သင်္ကန်းပြင်ဆင်လျက် အရှင်သာရိပုတ္တရာ၏ထံတော်သို့ ကပ်ကြကုန်၏။

အရှင်သာရိပုတ္တရာလည်း ထိုရဟန်းငါးရာ ခြံရံလျက် ဘုရားရှင်ထံသို့ကပ်ပြီးသော် အောက်ပါ အတိုင်း လျှောက်တော်မူ၏။

“ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရား … တပည့်တော်အား ခွင့်ပြုတော်မူပါ။ တပည့်တော်သည် အာယုသင်္ခါရလွှတ်ချိန်တန်ပါပြီ”

ဘုရားရှင်က “ချစ်သား သာရိပုတ္တရာ သင် အဘယ်အရပ်၌ ပရိနိဗ္ဗာန်ပြုအံ့နည်း”ဟု မေးတော်မူ၏။ “အရှင်ဘုရား …မာဂဓရာဇ်တိုင်း နာဠကရွာ၌ ကျွနု်ပ်ကို ဖွားမြင်ရာဖြစ်သော တိုက်ခန်း၌  ပရိနိဗ္ဗာန်ပြုပါအံ့”ဟု လျှောက်လေသည်။ ဘုရားရှင်က လည်း အောက်ပါအတိုင်း မိန့်တော်မူလေသည်။

“ချစ်သား သာရိပုတ္တရာ၊ သင်၏ ပရိနိဗ္ဗာန် ဝင်ရာကို သင်သာ သိနိုင်သည်။ သင်၏တပည့်ကြီး တပည့်ငယ်တို့သည် သင်ကဲ့သို့သော ဆရာကို ဖူး မြင်ရခြင်းငှာလည်းကောင်း၊ ဆည်းကပ်ရခြင်းငှာ လည်းကောင်း အလွန်ရခဲ၏။ ထို့ကြောင့် တရား ဟောဦးလော့”

ထိုအခါ အရှင်သာရိပုတ္တရာသည် အထူးထူးသော တန်ခိုးဖန်ဆင်းခြင်းကိုပြု၍ လူရဟန်းအပေါင်းတို့အား တရားဟောပြလေသည်။ ထိုအခါ သာဝတ္တိ ပြည်အလုံးသည် ရုန်းရင်းခတ်မျှ စည်းဝေးကြကုန်၏။

အရှင်သာရိပုတ္တရာသည် ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်၍ ဘုရားရှင်၏ ခြေတော်ရင်း၌ ဦးတိုက်ပြီးလျှင် “အရှင်ဘုရား …တပည့်တော်သွားပါတော့အံ့”ဟု လျှောက်လေသည်။ မြတ်စွာဘုရားရှင်သည်   ဂန္ဓကုဋိတိုက်၏အပါး ပတ္တမြားစီသော အင်းပျဉ် ထက်၌ ရပ်တော်မူစဉ် အရှင်သာရိပုတ္တရာလည်း လက်ယာရစ်သုံးကြိမ်လည်၍ ရှိခိုးပြီးသော် အောက်ပါ အတိုင်း လျှောက်ထားတော်မူသည်။

“ဘုန်းတော်ကြိးသော မြတ်စွာဘုရား … ဤကမ္ဘာမှ ပြန်၍ ရေသော်၊ တစ်သင်္ချေနှင့် ကမ္ဘာ တစ်သိန်း၏ အထက်၌ မနောမဒဿီ ဘုရားရှင်၏ စက်ပြင်တော်ရင်း၌ ဝပ်၍ ကိုယ်တော်မြတ်ကို ဖူးမြင်   ရကြောင်းဖြင့် တပည့်တော် ဆုတောင်းခဲ့ဖူးပါသည်။ ကောင်းသောဆုသည် ယခုပြည့်ဝ၍ အရှင်မြတ်ကို ဖူးမြင်ရပေပြီ။ တရားရသကို သောက်ရပေပြီ။ ဤ ယခု ဖူးမြင်ရခြင်းသည်ကား၊ အဆုံးစွန်သော ဖူးမြင် ခြင်းပါတည်း။ ယနေ့မှ ခုနစ်ရက်လွန်လျှင် လေးလံ စွာသော ခန္ဓာဝန်ကို တပည့်တော် ချပါတော့မည်”

ထို့နောက် ဘုရားရှင်မြင်လောက်သမျှ ဌာနတိုင်အောင် နောက်ဆုတ်သာ ကြွလေ၍ နာဠကရွာသို့ ရှုြွကတော်မူ၏။ ထိုအခါ မဟာပထဝီမြေကြီး သည် ပြင်းစွာ တုန်လှုပ်လေပေသည်။ ဘုရားသခင်၏ မိန့်ကြားချက်အပေါ် ရဟန်းတို့သည်လည်း ဟစ်ကြွေးငိုယိုကာ အရှင်သာရိပုတ္တရာ၏ နောက်တော်သို့ လိုက်ပါကြ ကုန်၏။

အရှင်သာရိပုတ္တရာလည်း မြို့၏ ဥပစာ အလွန်၌ရပ်တော်မူ၍ လူ၊ ရှင်၊ ရဟန်းအပေါင်းတို့အား “သင်တို့သည် ဘုရား သခင်ကိုလည်း မမေ့ကုန်လင့်၊ သင်္ခါရတရား တို့၏ ဖြစ်တတ်ပျက်တတ်သော သဘောရှိ သော အဖြစ်ကိုလည်း မမေ့စေကုန်လင့်” ဟု ဩဝါဒ ပေး၍ ပြန်ကြစေ၏။ အစဉ်သဖြင့် ကြွတော်မူ၏။ ခရီးအကြား၌ လူတို့အား တရားဟောတော်မူ၏။ ခုနစ်ရက်ကြာသော် ညချမ်းအခါ၌ နာဠကရွာသို့ ရောက်၍ ရွာတံခါးအနီး၊ ပညောင်ပင်ကြီး၏အရင်း၌ ရပ်တော်မူ၏။

ထိုအချိန်တွင် အရှင်သာရိပုတ္တရာ၏ တူဖြစ် သော ဥပရေဝတသည် ရွာ၏အပသို့ ထွက်လာ သည်နှင့် အရှင်သာရိပုတ္တရာကို မြင်တွေ့လေသည်။  အရှင်သာရိပုတ္တရာကိုမြင်လျှင် ရှိခိုးလျက် ရပ်၏။ အရှင် သာရိပုတ္တရာသည် ဥပရေဝတကို ခေါ်၍ မိခင်၏ သတင်းကို စုံစမ်းပြီးနောက် “မိခင်၏ အိမ်၌ ညဉ့်ကျိန်းဝပ်လို၍ လာသည်။ ဖွားရာတိုက်ခန်းကို သုတ်သင်ပြင်ဆင်လော့။ ငါးရာသော ရဟန်းတို့၏ နေရာကိုလည်း ပြင်ဆင်လော့”ဟုဆို၍ စေလိုက်လေသည်။

ဥပရေဝတသည် အဘွားအိမ်သို့ သွား၍ အကျိုး အကြောင်း ပြောကြားလေသည်။ အဘွားဖြစ်သော ရူပသာရီပုဏ္ဏေးမလည်း အောက်ပါအတိုင်း တွေးတောမြည်တမ်းလေသည်။

“ဤမျှလောက်သော ရဟန်းတို့၏ နေရာ ကို ဘယ်မှာ သုတ်သင်ရအံ့နည်း၊ ငယ်ရွယ်ပျိုမျစ်သောအခါက ရဟန်းပြု၍ ယခုကြီးရင့်သောအခါမှ လူထွက်ခြင်းကို အလိုရှိပြန်လေသလော” ယင်းသို့ မြည်တမ်းသော်လည်း ဖွားရာတိုက်ခန်းကိုလည်း ကောင်း၊ ငါးရာသော ရဟန်းတို့၏နေရာကိုလည်း ကောင်း ပြုပြင်၍ ဆီမီးတိုင်များကို ထွန်းညှိထား သည်။ အရှင်သာရိပုတ္တရာ ြွကလာသောအခါတွင် အရှင်သာရိပုတ္တရာသည် ဖွားရာတိုက်ခန်းသို့ဝင်၍ ရဟန်းငါးရာတို့ကို အသင့်ပြင်ထားသောနေရာ များသို့ လွှတ်လိုက်၏။ မိမိ၏အနီး၌ ညီတော်စုန္ဒနှင့် မယ် တော် ပုဏ္ဏေးမတို့သာလျှင် ရှိစေသည်။

ရဟန်းတို့သွား၍ မကြာမီပင် အရှင်သာရိ ပုတ္တရာသည် ကြမ်းတမ်းကြောက်မက်ဖွယ်ရာ သွေး အန်သောဝေဒနာကို ခံစားရတော့သည်။ ညီတော် စုန္ဒသည် ခွက်ကြီးခွက်ငယ်တို့ဖြင့် အလဲလှယ်ခံ၍ သွန်၏။ ခံသော ခွက်နှင့် မဆန့်နိုင်အောင် ရှိချေတော့သည်။ ဝေဒနာကို အာရုံမပြုဘဲ သည်းခံပါသော်လည်း ရေပွက်မှုတ်သကဲ့သို့ တရှုပ်ရှုပ် ပျို့အန်တော်မူသည်။

“ငါ့သား၏ဖြစ်အင်ကို မိခင် မမြင်ဝံ့ပြီ” ဟု ပြောဆိုပြီး ရင်ကို တီးလျက် မယ်တော်ပုဏ္ဏေးမသည် တံခါးကို မှီ၍ ရပ်နေရသည်။

စတုမဟာရာဇ်နတ်မင်းတို့သည်လည်းကောင်း၊ သိကြားမင်းသည်လည်းကောင်း၊ သုယာမနတ်မင်း၊ စူဠရသနတ်မင်း၊ ဗြဟ္မာမင်းတို့သည်လည်းကောင်း၊ အရှင်သာရိပုတ္တရာအနီးအနားသို့ လုပ်ကျွေးခြင်းငှာ လာကြကုန်၏။ အရှင်သာရိပုတ္တရာလည်း “ငါ့အား လုပ်ကျွေးသူရှိပြီ။ သွားကြကုန်လော့”ဟုဆို၍ လွှတ် လိုက်လေတော့သည်။ မယ်တော် ပုဏ္ဏေးမမှာမူ အရှင်စုန္ဒ၏ ပြောပြချက်အရ အကျိုးအကြောင်း သိရှိရပြီး တအံ့တဩဖြစ်လျက် ရှိတော့သည်။ ထို့နောက် သားတော် အရှင်သာရိပုတ္တရာအနီးသို့ သွား၏။ ချစ်သားကို ဖူးမြင်ခြင်းငှာနှင့် ရောဂါအခြေ အနေကို သိရှိရန် ဖြစ်ပေသည်။ ကိုယ်အရောင်အဝါဖြင့် တင့်တယ်စွာဖြင့် ရောက်လာသူတို့၏ အကြောင်းကို သိလိုသောကြောင့်လည်း ဖြစ်ပေသည်။ အကျိုး အကြောင်း လျှောက်ထားမေးမြန်း၍ သိလေသောအခါ “ငါ့သား၏ ဘုန်းအာနုဘော်သည် ကြီးမြတ်လေစွ။ ငါ့သား၏ ဆရာဖြစ်သော ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးအာနုဘော်မှာ အဘယ်ဆိုဖွယ်ရာ ရှိတော့အံ့နည်း”ဟု ကြံမိ၏။ ငါးရပ်သော ပီတိတို့သည်၊ ကိုယ်အလုံးကို ပျံ့နှံ့လေတော့သည်။ အရှင်သာရိ ပုတ္တရာလည်း အောက်ပါအတိုင်း ကြံ၏။

“ငါ၏မယ်တော်အား များစွာသော နှစ်သက်  ဝမ်းမြောက်ခြင်း ဖြစ်ပြီ။ ဤယခုအခါ၌ တရားဟော ခြင်းငှာသင့်ပြီ”

ထို့နောက် အရှင်သာရိပုတ္တရာသည် မိခင် ဖြစ်သူ ရူပသာရီမယ်တော် (ပုဏ္ဏေးမကြီး) အား အောက်ပါအတိုင်း ဆက်၍ ဟောတော်မူသည်။

“မယ်တော် … ငါ၏ဆရာမြတ်စွာဘုရားသည် ဖွားတော်မူသော အခါ၌လည်းကောင်း၊ ဓမ္မစကြာ တရားဟောတော်မူသောအခါ၌လည်းကောင်း၊ တစ်သောင်းသော လောကဓာတ်ကို ပဲ့တင်ထပ်မျှ တုန်လှုပ်သည်။ သီလ၊ ပညာ၊ သမာဓိအရာ၌လည်း ဘုရားသခင်နှင့် တူသူမရှိပြီ။ ဣတိပိသောအစရှိသော ဂုဏ်ကျေးဇူးအပေါင်းနှင့် ပြည့်စုံတော်မူ၏။

မယ်တော်ရူပသာရီပုဏ္ဏေးမသည် ချစ်လှစွာသော သား၏တရားဒေသနာအဆုံး၌ သောတာ ပတ္တိဖိုလ်၌ တည်လေသည်။ ထို့ပြင် “ချစ်သား အဘယ်ကြောင့် ဤသို့သဘောရှိသော အမြိုက်တရားမည်သည်ကို ငါ့အားဤမျှသော ကာလတိုင် တိုင် မဟောကြားဘဲ နေဘိသနည်း”ဟု ဆိုလေ၏။

အရှင်သာရိပုတ္တရာလည်း “ယခုအခါ ငါ၏  အဆင်းအသရေကို ဆောင်တတ်သော မယ်တော် အား နို့ဖိုးကျေးဇူးကို ဆပ်အပ်လေပြီ။ ဤမျှဖြင့် ပြီးစေတော့အံ့”ဟုကြံ၍ “ဒကာမကြီး သွားဦးတော့” ဟုဆို၍ မယ်တော်ကို လွှတ်လိုက်၏။

ထို့နောက် “ငါ့ညီ၊ စုန္ဒ အခါတန်ပြီလော”ဟု    မေး၏။ “အရှင်ဘုရား မိုးသောက်အားကြီးရှိပြီ”ဟု    လျှောက်လေသော် “ငါ့ညီစုန္ဒ ငါ့ကိုထူလော့”ဟု မိန့်တော်မူ၏။ အရှင်စုန္ဒသည် အရှင်သာရိပုတ္တရာ ကို ထိုင်လျက်နေစေ၏။ အရှင်သာရိပုတ္တရာလည်း ရဟန်းတို့ကို ခေါ်တော်မူ၍ အော်ပါအတိုင်း မိန့် တော်မူ၏။

“ငါ့ရှင်တို့ လေးဆယ့်လေးနှစ်ပတ်လုံး ငါနှင့် အတူတကွ သွားလာကြကုန်သော သင်တို့အား ငါ၏ ကိုယ်၌ဖြစ်သော အမှု၊ ဝစီကံကြောင့်ဖြစ်သော အမှုကို မနှစ်သက်ကုန်အံ့။ ထိုအမှုကို သည်းခံကြပါကုန်လော့”

တပည့်တို့ကလည်း အောက်ပါအတိုင်း လျှောက်ထားကြကုန်၏။

“အရှင်ဘုရား ဤမျှလောက်သော ကာလ ပတ်လုံး အရှင်၌ အကျွနု်ပ်တို့ မနှစ်သက်ဖွယ် မည် သည်မရှိ။ အရှင်ဘုရားသာ တပည့်တော်တို့အား သည်းခံတော်မူပါ။ ကံသုံးပါးဖြင့် ကန်တော့ပါ၏”

အရှင်သာရိပုတ္တရာသည် တန်ဆောင်မုန်း လပြည့်နေ့ညချမ်းအချိန်တွင် မယ်တော်အိမ်ခန်းတိုက် သို့ ရောက်တော်မူ၍ ထိုညဉ့်၌ ပြင်းပြစွာသော ရောဂါ ဝေဒနာကို ခံစားရ၏။ ထိုညဉ့်မိုးသောက်ယံတွင် ခေါမ သင်္ကန်းကို ဝတ်ရုံတော်မူ၍ လက်ယာနံပါးဖြင့်လျောင်းလျက် ဈာန်သမာပတ်၊ ဖလသမာပတ် တို့ကို မပြတ်ဝင်စားတော်မူလျက် စတုတ္ထဈာန်၏ အထွက်၌ ဝိပါတ်ကမ္မဇရုပ် အကြွင်းမရှိသော နိဗ္ဗာန်ဓာတ်ဖြင့် ပရိနိဗ္ဗာန်ပြုတော်မူ၏”

မယ်တော်ရူပသာရီလည်း မဟာပထဝီ လှုပ် သောအခါ အနီးသို့လာ၏။ “ငါ့သားကြီး ဥပတိဿသည် တစ်ခွန်းသောစကားကိုမျှ မဆိုပြီတကား” ဟု ညည်းတွား၏။ သားဖြစ်သူ အရှင်သာရိပုတ္တရာသည် ပရိနိဗ္ဗာန်ခံယူပြီးဟူသော အပြစ်ကို သိရှိသော အခါ သည်းစွာသော အသံကိုဟစ်၍ အောက်ပါအတိုင်း ငိုေြွကးလေတော့သတည်း။

“ချစ်သား ဥပတိဿ …ရှေးကာလငါ့အား ကျေးဇူးဂုဏ်အင်ကို မိခင်မသိရပါ။ ယခုမှသာ သိ လိုက်ပါတော့သည်။ စည်းစိမ်ဥစ္စာ၊ များစပါလျက် သားရဟန်းကို အမွန်ထား၍ ဘုရားသခင်နှင့်တကွ  အသိန်းမကသော ရဟန်းသံဃာတို့ကို မိခင်အိမ်မှာ တစ်ကြိမ်မျှ စည်းဝေး၍ မလုပ်ကျွေး မလှူဒါန်းရပါလေ တစ်ထည်သော သင်္ကန်းတစ်ဆောင်သော ရိပ်ဝှမ်းကိုမျှ မလှူဒါန်းရပါလေ။

မောင်ဉာဏ်စိန်

ကျမ်းကိုးစာရင်း

၁။ မာလာလင်္ကာရဝတ္ထုတော်ကြီး (ဒုတိယ  မဲထီး ဆရာတော်)

၂။ဇိနတ္တပကာသနီကျမ်း(ကျီးသဲလေးထပ်ဆရာတော်)

Comments

comments

Post Author: manawmaya