ေျမမထိ မုိးမထိရြာႏွင့္ ေမာင္းတီးသုိက္

စာေရးသူသည္ ဓမၼမိတ္ေဆြတစ္ဦးျဖစ္ေသာ ဦးေမာင္ေမာင္ႏွင့္ တရားဓမၼႏွင့္ ပတ္သက္၍လည္း ေကာင္း၊ ပရေလာကႏွင့္ ပတ္သက္၍လည္းေကာင္း စကားစျမည္ေျပာဆိုရာမွ ဦးေမာင္ေမာင္သည္ သူ၏ ထူးျခားေသာ ဘဝအေတြ႕အၾကံဳတို႕ကို စာေရးသူအား ေျပာျပခဲ့ရာ စိတ္ဝင္စားဖြယ္ရာေကာင္းသျဖင့္ စာဖတ္ သူမ်ားကို မွ်ေဝႏိုင္ရန္ ေဆာင္းပါးအျဖစ္ ေရးသား ေဖာ္ျပခဲ့ပါသည္။ ဦးေမာင္ေမာင္က ေျပာျပေသာ ဇာတ္လမ္းမွာ မဆံုးေသးပါ။ ေနာက္ဆက္တြဲ ဇာတ္ လမ္းမွာလည္း စိတ္ဝင္စားဖြယ္ ေကာင္းလွသျဖင့္ ေအာက္ပါအတိုင္း ေဖာ္ျပအပ္ပါသည္။

စာေရးသူ         ဦးေမာင္ေမာင္က ေျပာျပတဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးက ေတာ္ေတာ္ေလးစိတ္ဝင္စားဖို႕ ေကာင္းေနပါတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ဇာတ္လမ္းက မဆံုးေသးဘူးလို႕လည္ သိရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဇာတ္လမ္းေလးကို ဆက္ေျပာျပေပးပါဦး …၊

ဦးေမာင္ေမာင္။ ။ ဟုတ္ပါတယ္၊ ဇာတ္လမ္း ေလးက မၿပီးဆံုးေသးပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕ဇနီး ေရာဂါကေတာ့ ေပ်ာက္သြား ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ မျဖစ္ ေတာ့ပါဘူး။ သိုက္ကလည္း မေႏွာင့္ယွက္ေတာ့ပါဘူး။ ေနာက္ၿပီး ေတာ့ ယခင္ျဖစ္ခဲ့တာေတြလည္း မမွတ္မိေတာ့ ဘူး၊ မသိဘူးလို႔ ေျပာတယ္၊

စာေရးသူ။       ။ အရင္တစ္ခါ ေျပာတုန္းက ေတာ့ ဘိုးေတာ္တစ္ပါးလို႕ ေျပာလို႕ရတဲ့ ဦးတိုင္း ေက်ာ္က မၾကာခင္ ျပန္လာမယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အမွန္တကယ္ေရာ လာၿပီး ေတြ႕ေသးလား။

ဦးေမာင္ေမာင္ ။ ။ ဒီလိုပါဗ်ာ …၊ ဦးတိုင္းေက်ာ္ဟာ ကြ်န္ေတာ့္ဇနီးကို ကုသေပးၿပီး တဲ့ေနာက္ ၿမိဳ႕မွာ မရွိေတာ့ဘူး။ သူအၿမဲတမ္းေနခဲ့တဲ့ ဇရပ္ကေလးမွာလည္း မေတြ႕ေတာ့ဘူး၊ ေပ်ာက္သြား တာ တစ္လေက်ာ္ေလာက္ၾကာတယ္။ ဒီၾကားထဲမွာ ဘာအဆက္အသြယ္မွလည္း မရွိဘူး၊ ဒီလိုနဲ႕ တစ္လ ေက်ာ္ေလာက္ အၾကာမွာ ညေနေစာင္း ေနဝင္ရီ ေလာက္ အခ်ိန္ေပါ့။ ဦးတိုင္းေက်ာ္ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္ကို ေရာက္လာပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို ခရီး ထြက္မယ္၊ တစ္ခါတည္းသူနဲ႕ လိုက္ခဲ့ဖို႕ေျပာပါတယ္။ ဒီေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က ဘယ္ကိုသြားမွာလဲ၊ ဘယ္ႏွစ္ ရက္ေလာက္ၾကာမလဲေမးေတာ့ ခရီးက နည္းနည္း ေတာ့ ေဝးပါတယ္။ ၾကာမယ့္အခ်ိန္ ေန႔ရက္ကေတာ့ တိတိက်က် မေျပာႏိုင္ဘူး။ အနည္းဆံုး တစ္လ/ ႏွစ္လေလာက္ေတာ့ ၾကာလိမ့္မယ္။ ဒီထက္လည္း ပိုႏိုင္တယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ဒီေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က လည္း လိုက္ႏိုင္ပါတယ္။ အခက္အခဲ မရွိပါဘူး၊ ဒါေပမဲ့ မိသားစု ျပႆနာေတာ့ရွိတယ္လို႕ ေျပာလိုက္ ပါတယ္။ ဒါကေတာ့ တျခားမဟုတ္ပါဘူး၊ ကြ်န္ေတာ့္ မိသားစုကို ကြ်န္ေတာ္က ရွာေဖြ ေကြ်းေနရတာ၊ ကေလး ႏွစ္ေယာက္ကလည္း ရွိေသးတယ္၊ ကြ်န္ေတာ္ မရွိရင္ သူတို႕ စားဝတ္ေနေရးအတြက္ အခက္ အခဲ ရွိႏိုင္တယ္။

စာေရးသူ။       ။ အဲဒါေတာ့ ဟုတ္တာေပါ့၊ ကိုယ့္မိသားစု ဒုကၡေရာက္ႏိုင္တာေပါ့။ ဇနီးသည္က မလုပ္တတ္ မကိုင္တတ္ရင္ ပိုဆိုးသြားမယ္။

ဦးေမာင္ေမာင္။ ။ ဦးတိုင္းေက်ာ္က ေျပာ တာေတာ့ အဲဒီကိစၥအတြက္ မပူပါနဲ႕၊ အဆင္ေျပသြား လိမ့္မယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ လည္း အဝတ္အစား တစ္စံုေလာက္နဲ႕ လြယ္အိတ္ တစ္လံုး ယူၿပီး သူ႔ေနာက္က လိုက္ခဲ့တယ္။ တျခား ဘာမွ မပါဘူး၊ သူကလည္း အဝတ္တစ္ထည္ ကိုယ္ တစ္ခုပဲ။ လြယ္အိတ္ကေလး တစ္လံုးပဲပါတယ္။

စာေရးသူ။       ။ ေနာက္ေတာ့ ဘယ္ကို သြား ၾကသလဲ။

ဦးေမာင္ေမာင္ ။ ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ၿမိဳ႕ေလးက ငဝန္ျမစ္ အေရွ႕ဘက္ကမ္းမွာ ရွိပါတယ္။ တိုတိုေျပာ ရရင္ေတာ့ ျမစ္အေနာက္ဘက္ကမ္းကို ေလွနဲ႕ ကူး ၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေျမာက္ဘက္ကို လမ္းေလွ်ာက္ သြားၾကတယ္။ ကားနဲ႔ ခရီးသြားတာ မဟုတ္ဘူး။ လမ္းေလွ်ာက္သြားရတာ၊ ၿပီးေတာ့ အလင္းေရာင္ လည္း မရွိေတာ့ဘူး၊ ၾကယ္ေရာင္ လေရာင္ပဲေပါ့။ ေတာထဲေတာင္ထဲက ျဖတ္သြားရတာပါ။ လူသြား လမ္းကေလးအတိုင္းပဲ ဟိုၿခံဳတိုး ဒီၿခံဳတိုးေပါ့။ ဦးတိုင္းေက်ာ္က လမ္းေလွ်ာက္တာ ေတာ္ေတာ္ ျမန္ တယ္။ မီေအာင္ မနည္းလိုက္ရတယ္။ ဒါေပမဲ့ ထူးျခားတာက တစ္ညလံုး လမ္းေလွ်ာက္သြားတာ မေမာဘူးဗ်။ သက္ေသာင့္သက္သာပဲ။ ေနာက္ တစ္ေန႕ မိုးလင္းေတာ့လည္း ေတာထဲမွာ သြားေန ရတုန္းပဲ။ ေတာထဲေတာင္ထဲမွာဆိုေတာ့ လူအသြား အလာ နည္းပါတယ္။ ေတာေကာင္ေတြ ဘာေတြ လည္း သိပ္မေတြ႕ရဘူး။ ေန႔လယ္ေလာက္မွာေတာ့ ေတာင္ေပၚ ေတာတြင္း စခန္းေလးတစ္ခု ေရာက္ပါ တယ္။ ဒီစခန္းမွာ စခန္းခ်ပါတယ္။ လူပုဂိၢဳလ္ေတြ နည္းနည္းပါးပါး ေတြ႔ရတယ္။ ဒါေပမဲ့ တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ စကားမေျပာၾကဘူး။ ဒီစခန္းမွာ သဘာဝ လိုဏ္ဂူကေလးေတြ ရွိတယ္။ ထူးျခားတာ ကေတာ့ ဂူေတြ အားလံုးဟာ အေရွ႕ဘက္ကို လွည့္ ေနတာ ေတြ႕ရတယ္။ ဂူေတြက သိပ္မႀကီးပါဘူး၊ လူနည္းနည္းပဲ ေနလို႕ရပါတယ္။ ဒီေနရာက ဘိုးေတာ္ ေတြ၊ ဝိဇၨာေတြရဲ႕ ယာယီစခန္းလို႔ ေျပာပါတယ္။ ဝိဇၨာေတြ ဘိုးေတာ္ေတြ အဆင့္ျမႇင့္တင္ဖို႔ သို႔မဟုတ္ ထံုကူးတဲ့အခါ ဒီေနရာမွာလာၿပီး ထံုကူးၾကတာလို႔ သိရပါတယ္။

ဒီစခန္းေရာက္ေတာ့ ဦးတိုင္းေက်ာ္က ကြ်န္ ေတာ္ကို ဂူတစ္ခုထဲမွာ ေနရာေပးပါတယ္။ အဲဒီ ေနာက္ေတာ့ အဓိ႒ာန္ႏွင့္ ပုတီးစိပ္ခိုင္းပါတယ္။ ဘုရား ဂုဏ္ေတာ္၊ ပရိတ္ေတာ္ႏွင့္ သူစိပ္ခိုင္းတဲ့ ဂုဏ္ေတာ္ေတြပဲေပါ့။ တစ္ေနကုန္ စိပ္ရပါတယ္။ အစားအေသာက္ကေတာ့ ထမင္းနဲ႕ ဆားပဲရွိတယ္။ အျခားဘာမွ စားစရာ မရွိဘူး။ ေန႕တိုင္း ဒါပဲ စားရ တယ္။ ဒါေပမဲ့ ထူးဆန္းတာတစ္ခု ေျပာျပဦးမယ္၊ ဒီစခန္းပတ္ဝန္းက်င္မွာ စပါးတစ္မ်ိဳးရွိတယ္။ ရေသ့ စပါးလို႔ေခၚတယ္။ ေတာထဲမွာ အေလ့က်ေပါက္ တယ္။ စပါးအခြံက သိပ္မထူဘူး စပါးက ရင့္သြားရင္ စပါးအခြံက နည္းနည္းဟသြားတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ လက္နဲ႕ အသာအယာ ပြတ္ေခ်ရင္ ဆန္ရလာတာ ေပါ့။ ရေသ့ဆန္လို႕ ေခၚတယ္။ အဲဒီရေသ့ဆန္ကို စားရတယ္၊ ၿမိဳ႕ထဲ ရြာထဲမွာေတာ့ ဒီဆန္မ်ိဳးမရွိ ပါဘူး။

ကြ်န္ေတာ္လည္း ဒီစခန္းမွာ အဓိ႒ာန္ပုတီး စိပ္ရတာ သံုးလၾကာပါတယ္။ ပုတီးစိပ္ရင္ တျခား အာ႐ံုေရာက္လို႕ မရဘူး။ တစ္ခါတေလ တျခားကိုု အာ႐ံုေရာက္သြားရင္ နားထဲမွာ ဦးတိုင္းေက်ာ္ အသံ ၾကားရတယ္။ တျခားအာ႐ံုကို ေရာက္ေနတယ္။ သတိ ထားပါ။ ဂ႐ုစိုက္ၿပီး အာ႐ံုစူးစိုက္ၿပီး ပုတီးစိပ္ပါ …ဆိုတဲ့ သတိေပးသံ ၾကားရတယ္။ ဒီဝိဇၨာစခန္းသို႔ ဘိုးေတာ္ဇာလီေတာင္ ဆရာေတာ္ႏွင့္ ဘိုးေတာ္ သိပၸံ ပညာတို႕သည္ ရံဖန္ရံခါ လာေရာက္ေလ့ရွိၿပီး ဝိဇၨာ လမ္းစဥ္ႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ပညာေပးျခင္း၊ လမ္း ညြန္ျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ေလ့ရွိပါတယ္၊ ထို႔ျပင္ တျခား ေသာ မိမိ မသိရွိေသာ ဝိဇၨာမ်ားလည္း လာေရာက္ ေလ့ရွိပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္လည္း စခန္းေရာက္ၿပီး သံုးလ ေလာက္အၾကာမွာ အိမ္ျပန္ဖို႕ ေျပာပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အိမ္ေရာက္ရင္ဆက္လက္ၿပီး ပုတီးစိပ္ဖို႕ေျပာပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ တစ္ခုေျပာလိုတာက စခန္းေရာက္ၿပီး ေနာက္ပိုင္း ဦးတိုင္းေက်ာ္ကို မေတြ႕ရေတာ့ဘူး။ သူ ေျပာစရာရွိရင္ နားထဲမွာ အသံၾကားေနရတယ္။ ထို႔ျပင္ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း ေျပာစရာရွိရင္ စိတ္ထဲက ေျပာ လိုက္တာပဲ။ သူ သိသြားပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ အိမ္ ျပန္ေတာ့ ဒီလိုပဲ ေတာထဲက လမ္းေလွ်ာက္ ျပန္ရ တယ္။ အသြားတုန္းက တစ္ရက္ခရီးေပမယ့္ အျပန္ က်ေတာ့ သံုးရက္ၾကာေအာင္ သြားရပါတယ္။

စာေရးသူ။       ။ ဒီဝိဇၨာစခန္းက ဘယ္ေနရာ မွာ ရွိတာလဲ၊ ေျပာျပႏိုင္ပါသလား။

ဦးေမာင္ေမာင္။ ။ ကြ်န္ေတာ္ သိရ သေလာက္ေတာ့ ဒီစခန္းက ယာယီစခန္းလို႔ ေျပာ ပါတယ္။ အဂၤပူၿမိဳ႕နယ္ရဲ႕ အေနာက္ဘက္ျခမ္းေပါ့။ ရခိုင္႐ိုးမ(အေနာက္႐ိုးမ) ေတာင္ေၾကာေပၚမွာရွိတာပဲ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း တိတိက်က်ေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး။ လူသူအေရာက္အေပါက္ေတာ့ နည္းတယ္။

စာေရးသူ။ ။ အိမ္ျပန္ေရာက္ၿပီး ေနာက္ ပိုင္းေကာ ဘာေတြထူးျခားမႈရွိေသးလဲ။

ဦးေမာင္ေမာင္။ ။ ဦးတိုင္းေက်ာ္ ခိုင္းတဲ့ အတိုင္း ပုတီးစိပ္ရပါတယ္။ မပ်က္မကြက္ စိပ္ရပါ တယ္။ အာ႐ံုထဲ ျဖတ္လို႕မရဘူး။ ပုတီးစိပ္ေနရင္း တျခားအာ႐ံုေရာက္သြားရင္ နားထဲမွာ ဦးတိုင္းေက်ာ္ အသံကို ၾကားရတယ္။ အာ႐ံုေတြ လြင့္ေနၿပီး သတိ ကပ္ထားပါ စသည့္ျဖင့္ေပါ့။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ဘုရား ေတြမွာလိုက္ၿပီး ပုတီးစိပ္ရပါတယ္။ တြံေတး ေရႊဆံ ေတာ္ဘုရား၊ ပုသိမ္ ေရႊေမာ္ေဓာဘုရား၊ ရန္ကုန္ ေရႊတိဂံုဘုရား၊ ပဲခူး ေရႊေမာ္ေဓာဘုရား၊ သံလ်င္ က်ိဳက္ေခါက္ဘုရား စသည့္ျဖင့္ေပါ့။ အဓိ႒ာန္ ခုနစ္ ရက္၊ ဒါမွမဟုတ္ သူသတ္မွတ္ေပးတဲ့ ရက္အတိုင္း ေပါ့။ ဒီလို ပုတီးအျမဲတမ္း စိပ္လာေတာ့ သမာဓိ လည္း အားေကာင္းလာပါတယ္။

စာေရးသူ။       ။ ယခင္တစ္ခါတုန္းက ေျမ မထိ၊ မိုးမထိရြာတို႕၊ ေမာင္းတီးသိုက္တို႕ကို ေရာက္တဲ့ အေၾကာင္း ေျပာဖူးတယ္၊ ဘယ္လိုေရာက္သြားတာ လဲ၊ ေျပာျပစမ္းပါဦး …၊

ဦးေမာင္ေမာင္ ။ ။ ေျပာရရင္ေတာ့ဗ်ာ၊ ကြ်န္ေတာ့္ဇနီးနဲ႕ ဆက္စပ္ေနတာေပါ့။ ကြ်န္ေတာ့္ ဇနီးက ေမာင္းတီးသိုက္က ဝင္စားတာလို႔ ေျပာပါ တယ္။ ဒီေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေမာင္းတီးသိုက္ကို စိတ္ဝင္စားတာေပါ့။ ေမာင္းတီးသိုက္ အေၾကာင္း ကိုလည္း ေလ့လာတာေပါ့။ ပုသိမ္ကေန ေမာ္တင္စြန္း သြားတဲ့ ကားလမ္းနံေဘးမွာ ပ်ဥ္းမေခ်ာင္းဆိုတဲ့ ရြာတစ္ရြာရွိတယ္။ အဲဒီရြာနားမွာ အတြင္းဒီပါ႐ံုေတာင္ ရွိပါတယ္။ အတြင္းဒီပါ႐ံုေတာင္မွာ အတြင္း ဒီပါ႐ံု ဘုရားရွိပါတယ္။ ေစတီတစ္ဆူေပါ့၊ ေရႊေရာင္ တဝင္း ဝင္းနဲ႕ပါ။ မည္သူမဆို သြားေရာက္ဖူးေျမာ္ႏိုင္ပါတယ္။ အတြင္း ဒီပါ႐ံုဘုရားရဲ႕ ေတာင္ဘက္မွာ ေျမမထိ၊ မိုးမထိရြာ ရွိပါတယ္။ ဒီရြာကိုေတာ့ သာမန္မ်က္စိနဲ႕ မျမင္ရပါဘူး။ သိုက္ရြာလို႔ ေခၚရမလား မသိဘူး။ ေမာင္းတီးသိုက္ လို႔လည္းေခၚပါတယ္။ ေရႊေမာင္းတီး လို႔လည္း ေခၚၾကပါတယ္။ သိုက္ကိုအုပ္ခ်ဳပ္ ေနသူ ကေတာ့ အေမ ေဒၚဝါေပါက္လို႔ ေျပာၾကပါတယ္။ ေဒၚဝါေပါက္က သိုက္ခ်ဳပ္လို႕ ေျပာၾကပါတယ္။ နယ္ေျမတာဝန္ခံ သေဘာမ်ိဳးေပါ့။ သူ႕နယ္ေျမထဲမွာ ရွိတဲ့ သိုက္ေတြ အားလံုးကို အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ သေဘာ မ်ိဳးေပါ့။ အေမေဒၚဝါေပါက္က လူ႕ဘဝတုန္းက တြံေတးၿမိဳ႕မွာ ေနတယ္လို႔ၾကားဖူးတယ္။ တြံေတး သူေပါ့ဗ်ာ …။

စာေရးသူ။       ။ ကြ်န္ေတာ္ၾကားဖူးတာ တစ္ခုရွိတယ္။ အစ္မေတာ္ ျမနန္းႏြယ္လည္း သိုက္ ခ်ဳပ္လို႕ ေျပာၾကတယ္။ ဗိုလ္တေထာင္၊ သံလ်င္၊ ေက်ာက္တန္းနယ္ေျမေတြက သိုက္ေတြရဲ႕ အခ်ဳပ္လို႕ ေျပာၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း တိတိက်က်ေတာ့ မသိဘူးေပါ့ဗ်ာ …။

ဦးေမာင္ေမာင္ ။ ။ ဟုတ္ပါတယ္၊ ကြ်န္ေတာ္လည္း ကိုယ္သိတာကေလး ေျပာျပတာပါ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ကြ်န္ေတာ္၏ဇနီးက ေမာင္းတီး သိုက္က လာတာလို႔ ၾကားေတာ့ သိုက္ကို သြားၿပီး ၾကည့္ခ်င္ေနတယ္။ ဒီေတာ့လည္း ဦးတိုင္းေက်ာ္ကို ေတာင္းဆိုတာေပါ့ဗ်ာ။ ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္ေတာ့သြား ခိုင္းတာေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္လည္း အတြင္းဒီပါ႐ံုဘုရား ကို ပထမဦးဆံုးေရာက္ေအာင္ သြားရပါတယ္။ ဘုရား ကိုေတာ့ လူတိုင္းဖူးႏိုင္ပါတယ္။ ဘုရားကိုေရာက္ ေတာ့ ေတာင္တက္လမ္းကေလးအတိုင္း သြားဖို႕ နားထဲမွာ အသံၾကားေနရတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း သြားရင္းနဲ႕ ေရွ႕ကိုလွမ္းၾကည့္လိုက္ရာ ခပ္လွမ္းလွမ္း မွာ ရြာၾကီးတစ္ရြာကို လွမ္းျမင္ရတယ္။ ရြာကလည္း သြပ္မိုးအိမ္ေတြနဲ႕ ရြာႀကီးတစ္ရြာအျဖစ္ ျမင္ေနရပါ တယ္။ ထို႕ေနာက္ မၾကာမီ ရြာထိပ္ေရာက္ၿပီး ရြာလယ္လမ္းမႀကီးအတိုင္း ေလွ်ာက္သြားပါတယ္။ ရြာထဲကလူေတြက ဥဒဟို သြားလာေနၾကၿပီး ကြ်န္ ေတာ့္ကို လွည့္ေတာင္မၾကည့္ၾကပါဘူး။ သူတို႕ ကိစၥႏွင့္သူတို႕ သြားလာေနၾကတယ္။

ရြာလယ္ေရာက္ေတာ့ ဓမၼာ႐ံုလိုလို တန္ေဆာင္း လိုလို အေဆာက္အအံု တစ္လံုးကို ေတြ႕ရပါတယ္။ အေဆာက္အအံုရဲ႕ အဝင္ေပါက္နားေရာက္ေတာ့ အထဲကို လွမ္းၾကည့္တဲ့အခါ ေတာ္ေတာ္ႀကီးတဲ့ ဘုရား ဆင္းထုေတာ္တစ္ဆူကို ဖူးေတြ႕ရပါတယ္။ မဟာ ျမတ္မုနိပံုေတာ္ႏွင့္ ပံုသဏၭာန္တူေပမယ့္ မင္းဝတ္ တန္ဆာပလာေတာ့ မပါပါဘူး။ ဘုရားေရွ႕မွာေတာ့ ၿပိဳးၿပိဳးျပက္ျပက္နဲ႕ အေရာင္လက္ေနတဲ့ ကလပ္ခံု ကေလးေတြ ေတြ႕ရပါတယ္။ သေျပပန္းေတြ ထိုး ထားတဲ့ ပန္းအိုးေတြ၊ အျခားပန္းေတြထိုးထားတဲ့ ပန္းအိုးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေတြ႕ရပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း အထဲဝင္ဖို႕ လုပ္လိုက္တဲ့အခါ အေပါက္ဝမွာ ဘီလူးတစ္ေကာင္ ေပၚလာၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ ကို တားပါတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ အေပါက္ဝ အေပၚ ဘက္မွာ မဝင္ရဆိုတဲ့ စာတမ္းေလးလည္း ကြ်န္ေတာ္ ေမာ္ၾကည့္ေတာ့ ေတြ႕ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ္ အတင္းဝင္မယ္လုပ္ေတာ့ နားထဲမွာ မဝင္ပါနဲ႕ဆိုတဲ့ အသံၾကားရတယ္။ ဒါနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္လည္း မဝင္ျဖစ္ ေတာ့ဘူး၊

ကြ်န္ေတာ္ ေရွ႕ဆက္ေလွ်ာက္သြားေတာ့ အေဆာက္အအံုကေလးတစ္ခု ထပ္ေတြ႕ပါတယ္၊ ထို႔အေဆာက္အအံုထဲကို ဝင္ၾကည့္ပါဆိုတဲ့ အသံ ၾကားရပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ဝင္ၾကည့္ေတာ့ အေလာင္း ေတြထားတဲ့ အခန္းျဖစ္ေနတယ္။ အေလာင္းေတြ ထည့္ထားတဲ့ ေခါင္းတလားေတြကို တန္းစီၿပီး ခ် ထားတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ဒါနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္လည္း အေလာင္းေတြကိုလိုက္ၾကည့္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ဇနီးကို ေတြ႕ရပါတယ္။ ႐ုပ္လကၡဏာေတြ အားလံုးဟာ ကြ်န္ ေတာ့္ဇနီးကို လက္ရွိျမင္ေတြ႕ရတဲ့ အတိုင္းပါပဲ၊ အရာ အားလံုး တူညီေနတာေတြရပါတယ္။ ထူးျခားတာက ေတာ့ သူ႔လက္ေခ်ာင္းမွာ လက္စြပ္ကေလး တစ္ ကြင္း ဝတ္ထားတာေတြ႕ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ ဇနီးမွာေတာ့ လက္ရွိလက္စြပ္ဝတ္ထားတာ မေတြ႕ရ ပါဘူး။ မိမိနဲ႔ အိမ္ေထာင္ျပဳတုန္းကလည္း လက္စြပ္ ဝတ္ထားတာ မေတြ႕ရဘူး။ ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေနာက္ထပ္ထူးျခားတာ မေတြ႕ေတာ့ လွည့္ျပန္ခဲ့ပါ တယ္။

စာေရးသူ။       ။ ေနာက္ေတာ့ ဘာေတြျဖစ္ ေသးလဲ၊ ထူးျခားတာေလးေတြေရာ ရွိေသးလား။

ဦးေမာင္ေမာင္   ။ ။ သိုက္ေတြနဲ႕ပတ္သက္ၿပီး ေထြေထြထူးထူး မရွိပါဘူး။ ေျပာစရာရွိတာကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ လက္စြပ္ ကိစၥကို ကြ်န္ေတာ္ဇနီးအား ေမးၾကည့္ပါတယ္။ သူ႕ ေျပာျပတာက အပ်ိဳဘဝတုန္းက ေက်ာင္းသား ကေလး တစ္ေယာက္က လက္စြပ္ကေလး တစ္ကြင္း ကိုင္းၿပီး သူ႔ေနာက္က လိုက္လာကာ ေကာက္ရတဲ့ အေၾကာင္းနဲ႕ သူ႔ကိုေပးတဲ့အေၾကာင္းကို ေျပာျပပါ တယ္။ ထိုလက္စြပ္ကေလးကို ဝတ္ၾကည့္တဲ့အခါ သူ႔လက္နဲ႕အေနေတာ္ ျဖစ္ေနတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ ေက်ာင္းသားေလးကို ျပန္ေပးမယ္လုပ္ေတာ့ ကေလး ကို ရွာမေတြ႕ေတာ့ဘူး။ ဒါနဲ႕ ဝတ္ထားလိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အိမ္ေထာင္ျပဳေတာ့မယ္လည္း လုပ္ေရာ လက္စြပ္က်ေပ်ာက္သြားပါတယ္။ ဘယ္ေနရာမွာ က် ေပ်ာက္မွန္း မသိေတာ့ပါဘူးလို႕ အေၾကာင္းစံု ေျပာျပ ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္တစ္ခုကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္ ကို ဘယ္သူမွန္းေတာ့မသိဘူး၊ လစဥ္ ဆန္တို႕ ေငြတို႕ လာလာပို႕ၾကတယ္။ စာေရးေသာက္ေရး အဆင္ေျပ သြားတာေပါ့။

စာေရးသူ။       ။ ဦးေမာင္ေမာင္က တျဖည္း ျဖည္းနဲ႕ ဝိဇၨာလိုင္းလမ္းေၾကာင္းကို ေရာက္သြား တာေပါ့။

ဦးေမာင္ေမာင္   ။ ။ အဲဒီသေဘာကို ေဆာင္သြားတာေပါ့။ ဝိဇၨာလိုင္းမွာ လူေတြကို ကူညီ ေစာင့္ေရွာက္ဖို႕နဲ႕ သာသနာျပဳလုပ္ငန္းေတြ လုပ္ရပါ တယ္။ ဘုရားတည္တာတို႕၊ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြ ေဆာက္ေပးတာတို႕၊ ေရွ႕ေဟာင္းဘုရားေတြ ျပဳျပင္ ေပးတာတို႕ စသည္ျဖင့္ လုပ္ေပးရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က ဝိပႆနာလုပ္ငန္းကို အားသန္ေတာ့ တရားစခန္းဝင္တာ၊ တရားအားထုတ္ တာေတြကို အဓိကထားလုပ္ လာေတာ့ ဘိုးေတာ္ အသံေတြလည္း သိပ္မၾကားရေတာ့ဘူး သိပ္လည္း မခိုင္းေတာ့ဘူး။ အခုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း သာ သနာေရးကိစၥေတြလည္း လုပ္ပါတယ္။ ဝိပႆနာ တရားလည္း အားထုတ္ေနပါတယ္။

ဦးေမာင္ေမာင္၏ဘဝျဖစ္စဥ္မ်ားမွာ သဘာဝ မဟုတ္ေသာ ထူးျခားေသာ အေျခအေနျဖစ္ပါသည္။ စာဖတ္႐ႈသူမ်ား ေလ့လာသိရွိႏိုင္ရန္ ေရးသား ေဖာ္ ျပျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

 

မင္းဘုန္းေရႊ

Comments

comments

Post Author: manawmaya