အရက္လာဝယ္ေသာက္တဲ့ ဝိညာဉ္

ပဲခူးတိုင္း၊ ေတာင္ငူျမို့နယ္ စစ္ေတာင္းျမစ္ အေရွ့ဘက္ကမ္းက ရြာေလးဟာ ကြ်န္မတို့ ဇာတိ ခ်က္ ျကြေမြးရပ္ေျမေပါ့။ ကြ်န္မဟာ ဗုဒၶဘာသာ ဝင္တစ္ေယာက္ေပမို့ ဘယ္သူတရားျပျပ သရဲ၊ တေစၦကို အရမ္းေျကာက္တတ္ပါတယ္။

တရားလြန္ ကို ေျကာက္တာပါ။

ကြ်န္မက တစ္နယ္သားနဲ့ အိမ္ေထာင္က်ျပီး အဲ့ဒီနွစ္ေတြမွ ရြာမွာျပန္လာျပီး အရက္၊ မုန့္မ်ိုးစံုဆိုင္ ေလး ဖြင့္ေရာင္းပါတယ္။ ၁၉၉၆ ခုနွစ္ တေပါင္းလ ပြင့္လင္းရာသီမွာေပါ့။ ကြ်န္မတို့နယ္တစ္ဝိုက္ရဲ့ ထံုးစံ က ဇာတ္ပြဲတစ္ပြဲဟာ ရြာစဉ္လွည့္ျပီး ကျပပါတယ္။ ဒီဇာတ္၊ ဒီမင္းသား၊ မင္းသမီး ဒီျပဇာတ္ကိုပဲ တစ္ရြာ ျပီးတစ္ရြာ ပြဲလိုက္ျကည့္ျကပါတယ္။ လွည္းရွိသူက လွည္းနဲ့၊ စက္ဘီး၊ ေျခက်င္စသည္ျဖင့္ေပါ့။ ပထမဆံုး တေပါင္းလျပည့္ေန့က ‘ကမ္းနီ ျမသီတင္’ ဘုရားပြဲ ေတာ္က စကတဲ့ ဇာတ္ပြဲဟာ ကြ်န္မတို့ ရြာရဲ့ အေနာက္ကမ္း၊ ‘ဒိုးအင္း’ရြာမွာ ကမယ့္ေန့မွာေပါ့။

မနက္ခင္း ကြ်န္မတို့ဆိုင္ကို ရြာကေန အေရွ့ရြာမွာ အိမ္ေထာင္က်ျပီး သြားေနေနတဲ့ ‘ရန္ေမာင္’ဆိုသူ ေရာက္လာပါတယ္။ သူက ကြ်န္မေယာက်ာ္းကို သိပ္ ခင္တယ္။ သူပါလာတဲ့ ပိနၷဲသီး၊ ဆိတ္ဖူးေလးေတြေပး ျပီး နင့္ေယာက်ာ္းနဲ့ ညပြဲအတူသြားျကည့္မလို့တဲ့။ ကြ်န္မက ငါ့ေယာက်ာ္း သူ့ျမို့ျပန္သြားတယ္ဆိုေတာ့ အရက္တစ္လံုး ဝယ္ေသာက္ပါတယ္။ ကြ်န္မက ပိုက္ဆံ မယူဘူးလို့၊ နင္လည္း လက္ေဆာင္ေတြ ယူလာေပးတာဆိုျပီး လက္ဖက္သုပ္ တစ္ပြဲသုပ္ေပး လိုက္ပါတယ္။ သူလည္း ေသာက္စားျပီး ျပန္သြား ခဲ့ပါတယ္။

ညေနေလးနာရီေလာက္မွာ ကြ်န္မေမာင္ ေလးနဲ့ တူေလးက ေဈးကူေရာင္းေပးရာက ပြဲသြား ျကည့္ခ်င္ေျကာင္း ခြင့္ေတာင္းလို့ ခြင့္ျပုေပးျပီး ေစာ ေစာျပန္လာခဲ့ဖို့ မွာလိုက္ပါတယ္။ သူတို့ကလည္း ျပဇာတ္ျပီးတာနဲ့ တန္းျပန္ခဲ့ျကပါမယ္တဲ့။ ကြ်န္မနဲ့ ကြ်န္မရဲ့ သမီးေလးဟာ ဆိုင္ေစာင့္၊ ပြဲသြားပြဲလာ မ်ားကို ေဈးေရာင္းရင္း က်န္ခဲ့ပါတယ္။ ည ၁၁ နာရီေလာက္မွာ ဆိုင္ကိုသိမ္းရင္း ဂက္စ္မီးကိုပိတ္၊ ဆိုင္ထဲမွာပဲ အိပ္လိုက္ပါတယ္။ ေမွးခနဲ အိပ္ေပ်ာ္သြား ခ်ိန္မွာ ကြ်န္မရဲ့နာမည္ေခၚသံကို ျကားတာမို့ ကြ်န္မ က ဘယ္သူတုန္းဆိုျပီး ဂက္စ္မီးကို ဖြင့္လိုက္တဲ့အခါ မွာ ဆိုင္အျပင္ဘက္ မီးေရာင္ေအာက္မွာ မနက္က ဝတ္ထားတဲ့ အဝတ္အစားနဲ့ ‘ရန္ေမာင္’ကို ေတြ့လိုက္ ရပါတယ္။ ကြ်န္မရဲ့ ဆိုင္က ရာဇမတ္ကြက္ေတြလို ယက္ျပီး ကာထားတာပါ။ သူက ကြ်န္မကို OP တစ္လံုး ေပးပါဆိုျပီး ပိုက္ဆံ ၂ဝ တန္ေလး ငါးရြက္ လွမ္းေပးပါတယ္။ ထရံေပါက္ျကားထဲကပါ။ OP ဆို တာ အဆီကိုေရေရာျပီး ေရာင္းတာပါ။ တစ္ပုလင္းကို ၁ဝဝ ပါ။ ကြ်န္မလည္း အရက္တစ္လံုးနဲ့ ပဲေလွာ္ တစ္ထုပ္ ျဖုတ္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ မီးျပန္ ပိတ္လိုက္ျပီး အိပ္လိုက္တာ မိုးလင္းမွ နိုးပါတယ္။ ဆိုင္ဖြင့္ျပီး တံမ်က္စည္းလွည္းဖို့ အလုပ္မွာ ထူးျခား သလိုပဲ တစ္ရြာလံုးတိတ္ဆိတ္ေနတယ္လို့ ထင္မိပါ တယ္။ ဘာေျကာင့္ဆို အရင္ပြဲရက္မ်ားမွာဆို ျပဇာတ္ ျပီး ျပန္လာသူ၊ ေအာ္ပရာျပီး ျပန္လာသူ ဆိုျပီး တဖြဲဖြဲနဲ့ေပါ့။ ခုေတာ့ ျပဇာတ္ျပီး ျပန္လာခဲ့မယ္ဆိုတဲ့ ေမာင္ေလးနဲ့ တူေလးလည္း ျပန္ေရာက္မလာ။ ဘာ ေျကာင့္ပါလဲဆိုျပီး ဆိုင္ေရွ့မွာ တံျမက္စည္း အလွည္း မွာ ဆိုင္ေရွ့ မန္က်ည္းပင္ျကီးေအာက္မွာ ညက ‘ရန္ေမာင္’ကိုေပးလိုက္တဲ့ အရက္ပုလင္းခြံ၊ ပလတ္ စတစ္အခြံ၊ ပဲေလွာ္အခြံေတြကိုလွည္းရင္း ဟိုေကာင္ ဒီေနရာမွာတင္ ေသာက္သြားတာကိုးလို့ ေတြးျပီး အရက္ပုလင္းခြံကို ဆိုင္ထဲျပန္ထည့္လိုက္ပါတယ္။ တံျမက္စည္း ဆက္လွည္းေနတုန္းမွာ ပြဲသြားေတြ တလံုးတခဲတည္း ဆူညံစြာနဲ့ ျပန္ေရာက္လာပါတယ္။ အားလံုးတစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ေျပာလာျကတာက ေတာ့ ညကပြဲခင္းထဲမွာ ျပဇာတ္ျကီး ေကာင္းေနခ်ိန္ မွာ ‘‘ရန္ေမာင္’’အသတ္ခံရလို့ မိုးမလင္းမခ်င္း ရဲ ေတြက အျပင္ေပးမထြက္လို့ ခုမွျပန္လာရတဲ့ အ ေျကာင္းပါပဲ။ အိမ္ကေမာင္နဲ့ တူေလးလည္း ေရာက္ လာျပီ။ ျပဇာတ္တစ္ဝက္ေလာက္ ၁၂ နာရီေလာက္ မွာ အသတ္ခံရတာတဲ့။ ကြ်န္မ ျကက္ေသ ေသသြား ခဲ့ပါတယ္။

သူ ကြ်န္မဆီ အရက္လာဝယ္တဲ့အခ်ိန္ အတိ အက်ပါပဲ။ ကြ်န္မဆိုင္ထဲကို ျပန္ဝင္ဖို့ လံုးဝစိတ္ ကူးလို့ မရေတာ့ပါဘူး။ သူေပးထားတဲ့ ဟင္းသီးဟင္း ရြက္ေတြ၊ သူရဲ့ အရက္ပုလင္းခြံကို ကြ်န္မ လွည့္ ေတာင္မျကည့္ရဲေတာ့ပါဘူး။ ဒါနဲ့ကြ်န္မလည္း အိမ္ ေပၚတက္၊ အဝတ္အစားသိမ္းျပီး ကြ်န္မေရာ သမီး ေလးပါ ဘယ္သူ့ကိုမွ ဘာမွမေျပာဘဲ ကြ်န္မရဲ့ေယာ က်ာ္းရွိရာကို ခ်က္ခ်င္း ထြက္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။ ဆိုင္ကို လည္း ဒီအတိုင္းပစ္ထားတာပါ။

ဒီစာကိုသာ နွစ္ေတြျကာလို့ ေရးမိခဲ့ေပမယ့္ ဒီအေျကာင္းကို ခုထိ ကြ်န္မပါးစပ္နဲ့ ဘယ္သူ့ကိုမွ ဒီေန့အထိ ဖြင့္ေျပာျပဖို့ မရဲခဲ့ပါဘူး။ တကယ္ ကိုယ္ ေတြ့ပါ။ စံုစမ္းျကည့္နိုင္ပါတယ္။ ပြဲလယ္ေကာင္ လူ အမ်ားျကီးျကားထဲ အသတ္ခံရျပီး ေသသြားေပမယ့္ ရန္ေမာင္အမႈဟာ ဒီေန့အထိ တရားခံမမိေသးတာ လည္း အမွန္ပါပဲ။

လူေတြကေတာ့ အမ်ားျကီး ဖမ္းခ်ုပ္စစ္ ေဆးခံခဲ့ရပါတယ္။

#ဝင္း(ေကတု)

မေနာမယဝိုင္းေတာ္ သား ဆရာဒိဗၺာန္(ဂမၻီရ)၏ ျပန္လည္သံုးသပ္ တင္ျပခ်က္ . .

ဆရာမ ဝင္း(ေကတု)၏ စာမူမွာ လြန္စြာ စိတ္ ဝင္စားဖြယ္ေကာင္းသည့္ အေျကာင္းအရာမ်ားကို စုစည္း တင္ျပထားျခင္းျဖစ္သည္။ အထူးေျပာလို သည္မွာ စာမူရွင္ ဆရာမ ဝင္း(ေကတု)မွာ လွို့ဝွက္သည္းဖို ဝတၳုတစ္ပုဒ္ ေရးသားသကဲ့သို့ ဇာတ္လမ္း အစမွအဆံုးအထိ ဆြဲ ေဆာင္မႈရွိရွိ ေရးသားသြားသည္ ကို ခ်ီးက်ူးလိုေပသည္။

ဇာတ္လမ္းထဲမွ ရန္ေမာင္ဆိုသူသည္ အရက္ ေရာင္းေသာ(အမည္မေဖာ္ျပထားသူ)၏ ဆိုင္မွာ အရက္ ဝယ္ေသာက္သည္။ ေယာက်ာ္းျဖစ္သူ၏ ခင္မင္ရင္းနွီး သည့္ မိတ္ေဆြျဖစ္သျဖင့္ ပိုက္ဆံပင္ မယူလိုက္ဘဲ လက္ဖက္ သုပ္တစ္ပြဲ အလကားေကြ်းလိုက္သည္ဟု ဆို၏။ ထို အျကိမ္မွာ ပထမအျကိမ္ျဖစ္သည္။ ရန္ေမာင္ အသတ္ မခံရ ေသးမီျဖစ္ပံုရသည္။

တစ္ဖန္ ဆိုင္ပိတ္သိမ္းျပီး မီးမွိတ္အိပ္ေနစဉ္ ရန္ေမာင္ ေရာက္ရွိလာျပန္သည္။ OP အရက္(အဆီ) တစ္ပုလင္းကို ေငြ ၁ဝဝ၊ ၂ဝ တန္ ငါးရြက္ ေပး ဝယ္သျဖင့္ ပဲျကီးေလွာ္ အျမည္း ထည့္ေပးလိုက္သည္ဆို၏။ ထိုအ ေခါက္မွာ မနက္ျဖက္ ပြဲျပန္မ်ားနွင့္ အခ်ိန္ညွိျကည့္လွ်င္ ရန္ေမာင္ အသတ္ခံရျပီး ေလာက္ျပီဟု ယူဆရေလသည္။

ထိုအေခါက္ ရန္ေမာင္ အရက္လာဝယ္ျခင္းမွာ လူစင္စစ္ဘဝျဖင့္ အရက္လာဝယ္ျခင္း ဟုတ္မွ ဟုတ္ပါ့ မလားဟူ၍ သံသယပြားစရာ ျဖစ္လာသည္။ ဝိညာဉ္ ဘဝျဖင့္ စိတ္စြဲလမ္းမႈေျကာင့္မ်ားလားဟူ၍လည္း အေတြးေတြခ်ာခ်ာ လည္ေစသည္။ လူတို့သည္ ေသအံ့မူး မူးကာလ၌ မရဏေဇာေျကာင့္  ဤသို့ ထူးထူးဆန္းဆန္း မ်ား ျဖစ္တတ္ေျကာင္းသိရ ေပသည္။ ျဖစ္နိုင္မျဖစ္နိုင္မွာမူ စာဖတ္သူသာ ဆံုးျဖတ္ရန္ တာဝန္ရွိေပသည္။

ဒိဗၺာန္(ဂမၻီရ)

Comments

comments

Post Author: manawmaya