ေညာင္နွစ္ပင္နွင့္ကြ်န္ေတာ္

အခ်ိန္ကာလျကာျမင့္လွေသာ္လည္း ယေန့ တိုင္ မေမ့နိုင္ခဲ့ေပ။ ကြ်န္ေတာ္ အသက္ ၂ဝ မွာ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အျဖစ္ပါ။

စလင္းျမို့၏ ေျမာက္လက္အထြက္ရွိ ကုသိ နာရံုဘုရားပြဲ ညတစ္ည။

ကဆုန္လျပည့္ေန့၏ ညသန္းေခါင္လေရာင္ ကလင္း၊ ျမူတိမ္ကင္း၊ အခင္းသာစြ ထိုေန့ည ကြ်န္ ေတာ္နွင့္ မစုတို့ ဘုရားပြဲမွအျပန္ လမ္းမွန္ကိုမသြား ဘဲ လယ္ကြင္းလမ္းအတိုင္း ျပန္လာခဲ့သည္။ မုန္း ေျမ ဝင္းေဘာင္ေပၚတြင္ လက္ခ်င္းတြဲ၍ ေရွ့ဆက္ ခရီးနွင္ခဲ့သည္။

မ်ားမျကာပါ။ ဟိုမွာလွမ္းေမွ်ာ္၊ လမ္းေပၚမွာ အုပ္ဆိုင္း အေမွာင္တံတိုင္းေတြ့မွ သတိျပုမိသည္။ သီးကုန္းရြာ အေရွ့ဘက္က ေညာင္ပင္နွစ္ပင္ ေန့ အခ်ိန္မွာ ေညာင္ပင္ေအာက္ကြပ္ပ်စ္တြင္ နားေန သူမ်ား ရွိတတ္သည္။ ေယာင္မွားလို့ေညာင္ပင္ကို ေျခေပး၍ လဲေလ်ာင္းမိလွ်င္ ေျခနွစ္ေခ်ာင္းဆြဲျပီး လွည့္တတ္သည္ဟု ေျပာဆိုသံျကားဖူးသည္။

ယခုအခ်ိန္ ဒီေညာင္ပင္ နွစ္ပင္ေအာက္က ျဖတ္သြားရမွာမို့ သတိျကီးစြာ ထားရမည္ကိုသိ၍ ခါးမွ သားေရအိတ္ျဖင့္ထည့္ထားေသာ ေျခာက္ လက္မ ဓားကို ညာလက္ျဖင့္ စမ္းလိုက္မိသည္။ ဘယ္လက္က ဓာတ္ခဲသံုးလံုးထိုး ဓာတ္မီးအသစ္ကို ကိုင္၍ ေညာင္ပင္ေအာက္မွ ျဖတ္ရန္ဆံုးျဖတ္လိုက္ သည္။ ေရွာင္ကြင္းသြားရန္ အျခားလမ္းလည္း မရွိ ေတာ့ေပ။ မစုက ကြ်န္ေတာ္၏ ဘယ္လက္ေမာင္းကို ကိုင္၍ ေညာင္ပင္၏ အရိပ္မည္းမည္းကို စတင္ ျဖတ္လွမ္းခဲ့သည္။ ပထမ ျဖတ္ေလွ်ာက္ခဲ့သည့္ ေတာင္ဘက္ေညာင္ပင္တြင္ ဘာမွမျဖစ္ေသးပါ။ ဒုတိယေညာင္ပင္အရိပ္ဝင္လွ်င္ ‘‘ဘာမွေျကာက္စရာ မရွိပါဘူးကြာ’’ဟု ကြ်န္ေတာ္က အားေပးစကားေျပာ လိုက္ေသာ္လည္း မစုက စကားတစ္လံုးမွျပန္မေျပာ နိုင္ပါ။ ကြ်န္ေတာ္၏ ဘယ္ဘက္လက္ေမာင္းကိုသာ တင္းတင္းဆုပ္ထားသည္။

ေတာင္ဘက္ေညာင္ပင္လြန္လွ်င္ ဓာတ္ခဲ အသစ္ ဓာတ္မီးအသစ္သည္ လင္းေနရာမွ ရုတ္ တရက္ ေမွာင္သြားသည္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ညာ လက္ျဖင့္ ဓားျမွောင္ကို ဆြဲထုတ္လိုက္သည္။

ထိုအခ်ိန္မွာ ေညာင္ပင္ရိပ္က မလြတ္ေသး ပါ။ ဆက္၍ေတာ့ ေလွ်ာက္ေနေသာ္လည္း၊ ကြ်န္ ေတာ္ကိုယ္တိုင္ မေျကာက္ဘူးဆိုေသာ္လည္း ဆံပင္ မ်ား ေထာင္၍ ေခါင္းနားပန္းျကီးျပီး ျကက္သီးေမြး ညွင္းမ်ား ျဖစ္လာသည္။

သို့ေသာ္ အမ်ိုးသမီးတစ္ေယာက္နွင့္ဆိုေတာ့ အားတင္းထားရသည္။ တစ္ေယာက္တည္းသာဆို လွ်င္ ေျပးမိမည္ ထင္သည္။

အခ်ိန္တိုအတြင္းမွာ ေညာင္ကိုင္းမ်ားညြတ္ က်လာျပီး၊ ေညာင္ရြက္ေျခာက္ေပၚသို့ ေညာင္သီး မ်ား ျကြေက်ပါသည္။ လူေပၚသို့ ဘာတစ္ခုမွ်မက်ပါ။ ကြ်န္ေတာ္က အားတင္း၍ ‘‘ေညာင္သီးေတြက်တာ ပါ’’ဟု အားေပးရသည္။ ပါလာသည့္ ဓာတ္မီးက လည္း အားကိုးလို့ မရပါ။

ဒီလိုနွင့္ ေညာင္ပင္ရိပ္မွေက်ာ္ျဖတ္နိုင္ခဲ့ သည္။ လေရာင္ေအာက္ေရာက္ေတာ့ အားရွိ သြားသည္။ ေနာက္သို့လွည့္၍ ဓာတ္မီးျဖင့္ထိုးျကည့္ ရာ ဓာတ္မီးမွာ ဝင္းထိန္လင္းလ်က္ ေညာင္ပင္၏ ပင္စည္ကို ေကာင္းစြာျမင္ရသည္။ ‘‘မစု ေျကာက္ သလား၊ မေျကာက္ပါနဲ့၊ ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး’’ဟု အားေပးစကား ေျပာေသာ္လည္း မစု စကားတစ္လံုး မွ မေျပာေပ။ မစု၏ လက္ကိုကိုင္ဆြဲျကည့္လိုက္ေတာ့ ေအးစက္ေနသည္။ အေျကာက္လြန္၍လား မသိ တဆက္ဆက္ တုန္ေနသည္။

ကြ်န္ေတာ္၏ ေျခသလံုးေပၚသည္အထိ ပုဆိုး ကို ျပင္ဝတ္လိုက္သည္။ ေနာက္သို့လွည့္ျကည့္ေတာ့ လည္း ဘာမွ်ေတာ့မေတြ့ျမင္ရပါ။ သဲနွင့္လိုက္ပက္ တာကိုခံရသည္။ သဲမ်ားက ကြ်န္ေတာ္တို့က နွစ္ ေယာက္၏ ေရွ့နွစ္ေတာင္ေလာက္အထိ သဲမ်ားက ေရာက္လာသည္။ တစ္နာရီေလာက္ျကာေအာင္ အဆက္မျပတ္ လိုက္ပက္ေန၍ေျခသလံုးမွာ သဲလံုး မွန္ပါမ်ားျပီး စပ္လာသည္။ နွစ္မိုင္ေက်ာ္ေလာက္ ဆက္ေလွ်ာက္ျပီး သဲနဲ့ပက္တာ ရပ္သြားသည္။ သူ့ပိုင္နက္ ကုန္သြားျပီထင္ပါတယ္။ ေရွ့သရက္ပင္ အုပ္တြင္ မီးေရာင္ကို လွမ္းျမင္ရေတာ့ လယ္ထဲသို့ ေရသြင္းသြားသူမ်ားဟု ထင္၍ အားရွိမိသည္။ အမွန္ ေတာ့ မုန္းေျမာင္းတြင္ လံုးဝ ေရမရွိပါ။ ျမင္ရသည့္ မီးမွာ သရက္ပင္ထိပ္မွ ေအာက္ေျခအထိ၊ ျမင့္တစ္ခါ နိမ့္တစ္ခါ လုပ္ျပေနသည့္ သရဲမီး။ ဒီလိုနဲ့ ဆင္ျဖူ ကြ်န္းေတာင္ဘက္ ေရတံခါးမွလြဲျပီး ဗိုလ္တဲေျမာက္ ဘက္မွ အိမ္သို့ျပန္ခဲ့ရပါသည္။

ေက်ာ္မင္း(ဆင္ျဖူကြ်န္း)

____________________________

မေနာမယဝိုင္းေတာ္ သား ဆရာဒိဗၺာန္(ဂမၻီရ)၏ ျပန္လည္သံုးသပ္ တင္ျပခ်က္ . .

ဆရာေက်ာ္ျမင့္(ဆင္ျဖူကြ်န္း)၏ ေညာင္ပင္ နွစ္ပင္နွင့္ ကြ်န္ေတာ္ စာမူမွာ ဆန္းျကယ္သည္ဟုဆို လိုပါက ဆိုနိုင္ပါသည္။ တခ်ို့အရပ္ေဒသမ်ားတြင္ အထင္ကရ ေနရာမ်ားရွိသည္။ ေဒသခံမ်ားကလည္း အစြဲအလမ္းျကီး ျကသည္။ သရဲေျခာက္သည္ဟု နာမည္ျကီးေသာ အရပ္ေဒသျကီးသည္ အမွားအယြင္း မခံဟူေသာ အရပ္စသည္တို့ ျဖစ္သည္။

သူ့ အရပ္သူ့ေဒသမွာ သူ့ပိုင္ရာဆိုင္ရာမ်ား တြင္ မဖြယ္မရာလုပ္ျခင္း၊ ေသြးသားမေတာ္စပ္ေသာ ဆန့္က်င္ဘက္လိင္မ်ား အတူတကြ တြဲသြားတြဲလာ လုပ္ျခင္းမ်ားကို မျကိုက္သည့္အရပ္ေဒသမ်ားလည္း ရွိသည္။

စင္စစ္မွာမူ မျမင္ရေသာ နာနာဘာဝအစိမ္း သရဲဝိညာဉ္မ်ားက ဘုရား တရား သံဃာ တည္းဟူ ေသာ ရတနာသံုးပါးကို ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ျခင္း အားနည္းသူ မ်ားအား ေျခာက္လွန့္ျခင္းသာျဖစ္သည္။ ရတနာသံုးပါးကို အစဉ္နွလံုးသြင္းထားသူမ်ားမွာ ကိုယ္ခံအားေကာင္းေသာ ေဆးဝါးမွီဝဲထားသူပမာ အေမွာင့္ပေယာဂ ေရာဂါမ်ား ပူးကပ္ေနွာင့္ယွက္ျခင္း ခံရမည္ မဟုတ္ေပ။

ထို့ေျကာင့္ ဗုဒၶဘာသာဝင္မ်ား အေနျဖင့္ ဘုရား တရား သံဃာတည္းဟူေသာ ရတနာသံုးပါးကို မေမ့ မေလ်ာ့ဘဲ အစဉ္နွလံုးသြင္းထားသင့္ေပသည္။ ဤ သည္မွာ မိမိကိုယ္အား သိဒၶိတင္ထားျခင္းပင္ျဖစ္၏။ သို့ဆိုလွ်င္ မည္သည့္ ပရေလာကသား နာနာဘာဝ အစိမ္းသရဲမွ ေျကာက္လွန့္ေအာင္ ေနွာင့္ယွက္ ရဲမည္ မဟုတ္ပါေျကာင္း။

ဒိဗၺာန္(ဂမၻီရ)

Comments

comments

Post Author: manawmaya